...you say, 'Doctor,' after he has looked at your X-ray picture, 'is it serious?' What does that mean? It means, 'Am I in danger of not continuing to survive?' The question is “Ought I to continue to survive?” In other words, 'Must I survive?' If life is serious, then of course I must survive. If it is not serious, it really does not matter whether I do or I don’t. Now, in Western culture it is practically a basic assumption that existence is serious, and this is particularly true among people who call themselves existentialists. When they talk about a person who exists authentically they mean that he takes his life seriously and other people’s lives seriously. But the poet and essayist, G. K. Chesterton, once observed that the 'Angels fly because they take themselves lightly...

... «Γιατρέ», ρωτάς αφού έχει εξετάσει την ακτινογραφία σου, «είναι σοβαρό;»  Τι σημαίνει αυτό;  Σημαίνει: «Κινδυνεύω να μη συνεχίσω να επιβιώνω;»  Το ερώτημα είναι "Πρέπει να συνεχίσω να επιβιώνω;"  Με άλλα λόγια, «πρέπει να επιβιώσω;»  Εάν η ζωή είναι κάτι σοβαρό, τότε φυσικά πρέπει να επιβιώσω. Αν δεν είναι κάτι σοβαρό, δεν έχει σημασία αν το κάνω ή δεν το κάνω. Τώρα, στον δυτικό πολιτισμό, μια βασική υπόθεση είναι ότι η ύπαρξη είναι κάτι σοβαρό, και αυτό ισχύει ιδιαίτερα μεταξύ αυτών που αποκαλούνται υπαρξιστές.  Όταν μιλάνε για ένα άτομο που βιώνει αυθεντικά, εννοούν ότι παίρνει τη ζωή του στα σοβαρά καθώς και τη ζωή των άλλων ανθρώπων.  Αλλά ο ποιητής και δοκιμιογράφος Τζ. Κ. Τσέστερτον κάποτε παρατήρησε ότι οι Άγγελοι πετούν γιατί παίρνουν τον εαυτό τους ελαφρά ...

...When Suzuki was asked what was it like to have experienced satori, enlightenment, he said it's just like ordinary everyday experience, but about two inches off the ground. Juan-Za[?], the Taoist, once said 'It is easy enough to stand still, the difficulty is to walk without touching the ground.' Now why do you feel so heavy? It isn't just a matter of gravitation and weight. It is that you feel that you are carrying your body around. So there is a koan in Zen Buddhism, 'Who is it that carries this corpse around?' Common speech expresses this all of the time: 'life is a drag.' 'I feel like I'm just dragging myself around.' 'My body is a burden to me.' To whom? To whom? That's the question. You see, when there is no body left for whom the body can be a burden, then the body isn't a burden. But so long as you fight it, it is.

...Όταν ρωτήσανε τον Suzuki πώς είναι να βιώσει κάποιος το satori, τον διαφωτισμό, απάντησε ότι είναι ακριβώς όπως η καθημερινή εμπειρία, αλλά περίπου δύο ίντσες από το έδαφος. Ο Χουάν-Ζά, Ο Ταοϊστής, είπε κάποτε: «Είναι αρκετά εύκολο να σταθείς ακίνητος, η δυσκολία είναι να περπατήσεις χωρίς να αγγίξεις το έδαφος». Τώρα γιατί αισθάνεσαι τόσο βαρύς; Δεν είναι μόνο θέμα βαρύτητας και βάρους. Είναι ότι αισθάνεσαι ότι κουβαλάς το σώμα σου. Υπάρχει ένα κοάν στον Βουδισμό Ζεν, «Ποιος είναι αυτός που κουβαλάει αυτό το πτώμα;» Η  κοινή ομιλία το εκφράζει αυτό συνέχεια: «η ζωή είναι ένα βάρος». «Νιώθω σαν να σέρνω τον εαυτό μου». «Το σώμα μου είναι ένα βάρος για μένα». Σε ποιον; Σε ποιον; Αυτή είναι η ερώτηση. Βλέπεις, όταν δεν μείνει κανείς για τον οποίο το σώμα μπορεί να είναι ένα βάρος, τότε το σώμα δεν είναι βάρος. Όσο όμως πολεμάς εναντίον του, παραμένει.

...Skin divers, going down below a certain number of feet--I don't know exactly how far it is--get a sense of weightlessness, and at the same time this deprives them of every sense of responsibility. They become alarmingly happy, and they have been known to simply take off their masks and offer them to a fish. And of course they then drown. So if you skin dive, you have to keep your eye on the time. You have to have a water watch or a friend who's got a string attached to you. If you go down that far, and at a certain specific time you know you have got to get back, however happy you feel, and however much inclined you feel to say 'Survival? Survival? Whatever the hell's the point of that?'...

...Δύτες που κατεβαίνουν κάτω από ένα ορισμένο αριθμό ποδιών - δεν ξέρω ακριβώς πόσο - αποκτούν μια αίσθηση έλλειψης βαρύτητας που χάνουν κάθε αίσθηση ευθύνης. Γίνονται ανησυχητικά ευτυχισμένοι και, έχει ειπωθεί ότι, απλά βγάζουν τη μάσκα τους και τη προσφέρουν σε ένα ψάρι. Και φυσικά, τότε πνίγονται. Έτσι, εάν κάνεις βουτιά μέσα σου πρέπει να κρατάς τα μάτια σου στην ώρα. Πρέπει να έχεις ένα ρολόι ή έναν φίλο που είναι συνδεδεμένος μαζί σου. Αν κατεβείς τόσο βαθιά πρέπει να γνωρίζεις ότι σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή πρέπει να επιστρέψεις, όσο ευτυχής κι αν αισθάνεσαι, όσο κι αν τρελαίνεσαι να πεις "Επιβίωση; Επιβίωση; Δε πάει στα κομμάτια ό,τι κι αν είναι αυτό;"...