In any foreseeable future there are going to be thousands and thousands of people who detest and abominate Negroes, communists, Russians, Chinese, Jews, Catholics, beatniks, homosexuals, and "dope-fiends." These hatreds are not going to be healed, but only inflamed, by insulting those who feel them, and the abusive labels with which we plaster them—squares, fascists, rightists, know-nothings—may well become the proud badges and symbols around which they will rally and consolidate themselves. Nor will it do to confront the opposition in public with polite and nonviolent sit-ins and demonstrations, while boosting our collective ego by insulting them in private. If we want justice for minorities and cooled wars with our natural enemies, whether human or non-human, we must first come to terms with the minority and the enemy in ourselves and in our own hearts, for the rascal is there as much as anywhere in the "external" world—-especially when you realize that the world outside your skin is as much yourself as the world inside. For want of this awareness, no one can be more belligerent than a pacifist on the rampage, or more militantly nationalistic than an anti-imperialist.

Στο προβλεπτό μέλλον θα υπάρξουν χιλιάδες άνθρωποι που θα  απεχθάνονται και θα αποστρέφονται τους νέγρους, τους κομμουνιστές, τους Ρώσους, Κινέζους, Εβραίους, Καθολικούς, τους μπήτνικς, τους ομοφυλόφιλους και τα πρεζάκια. Αυτά τα μίση δεν πρόκειται να επουλωθούν, αλλά μόνο θα αναζωπυρώνονται όσο θα προσβάλλουμε όσους τα αισθάνονται, ενώ οι καταχρηστικές ετικέτες που τους φοράμε - ανιαροί, φασίστες, δεξιοί, άσχετοι - μπορεί κάλλιστα να γίνουν τα περήφανα εμβλήματα και σύμβολα γύρω από τα οποία θα συσπειρωθούν και θα ενοποιηθούν. 

Ούτε θα τα αντιμετωπίσει η δημόσια αντιπαράθεση με ευγενικές και μη βίαιες καθιστικές διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις όσο θα ενισχύουμε το συλλογικό μας εγώ προσβάλλοντάς τους σαν άτομα. Αν θέλουμε δικαιοσύνη για τις μειονότητες και μη θερμούς πολέμους με τους κατά φύσιν εχθρούς μας, είτε είναι άνθρωποι είτε όχι, πρέπει πρώτα να συμβιβαστούμε με τις μειονότητες και τον εχθρό μέσα μας και στις δικές μας καρδιές, γιατί ο παλιάνθρωπος υπάρχει τόσο μέσα μας όσο και οπουδήποτε  στον "εξωτερικό" κόσμο - ειδικά να συνειδητοποιήσουμε ότι ο κόσμος έξω από το δέρμα μας είναι τόσο εμείς όσο κι ο κόσμος μέσα μας.  Να δούμε καθαρά ότι δεν υπάρχει κανείς πιο πολεμοχαρής από έναν ειρηνιστή σε έξαλλη κατάσταση ή πιο στρατοκράτης εθνικιστής από έναν αντιιμπεριαλιστή.

Now you know—even if it takes you some time to do a double-take and get the full impact. It may not be easy to recover from the many generations through which the fathers have knocked down the children, like dominoes, saying “Don’t you dare think that thought! You’re just a little upstart, just a creature, and you had better learn your place.” On the contrary, you’re IT. But perhaps the fathers were unwittingly trying to tell the children that IT plays IT cool. You don’t come on (that is, on stage) like IT because you really are IT, and the point of the stage is to show on, not to show off.

To come on like IT -to play at being God- is to play the Self as a role, which is just what it isn’t. When IT plays, it plays at being everything else.

Τώρα ξέρεις, ακόμη και αν σου πάρει λίγο χρόνο για να το δεις κι απ' τις δυο πλευρές και να πάρεις τον πλήρη αντίκτυπο. Μπορεί να μην είναι εύκολο να ανακάμψεις μετά τις πολλές γενιές μέσω των οποίων οι πατέρες έχουν ρίξει κάτω τα παιδιά τους σαν ντόμινο, λέγοντας: «Μην τολμήσεις να κάνεις αυτή τη σκέψη! Μη κάνεις σαν νεόπλουτο, είσαι απλά ένα πλάσμα και καλύτερα να μάθεις τη θέση σου.»  Κι όμως,  ΕΙΣΑΙ ΑΥΤ@.

Ίσως πάλι, οι πατεράδες να προσπαθούσαν άθελά τους να πουν στα παιδιά τους ότι ΑΥΤ@ παίζει απλά ΑΥΤ@. Δεν ανεβαίνεις πάνω στη σκηνή σαν ΑΥΤ@ επειδή είσαι στ' αλήθεια ΑΥΤ@ και το θέμα της σκηνής είναι να συνεχίσει η παράσταση, όχι να τελειώσει.

Το να ανέβεις σαν ΑΥΤ@ -να παίξεις ότι είσαι Θε@-, είναι σαν να παίζεις τον Εαυτό σαν ρόλο, αυτό ακριβώς που δεν είναι. Όταν ΑΥΤ@ παίζει, παίζει το να είναι οτιδήποτε άλλο.

I seem to be a brief light that flashes but once in all the aeons of time a rare, complicated, and all-too-delicate organism on the fringe of biological evolution , where the wave of life bursts into individual, sparkling, and multicolored drops that gleam for a moment... only to vanish forever.

Φαίνεται να είμαι ένα σύντομο φως που αστράφτει μια φορά σε όλους τους αιώνες του χρόνου, ένας σπάνιος, περίπλοκος και πολύ ευαίσθητος οργανισμός στο περιθώριο της βιολογικής εξέλιξης, όπου το κύμα της ζωής εκρήγνυται σε ατομικές, αφρώδεις και πολύχρωμες σταγόνες  που λάμπουν για μια στιγμή ... μόνο και μόνο για να εξαφανιστούν για πάντα.

I can only think seriously of trying to live up to an ideal, to improve myself, if I am split in two pieces. There must be a good “I” who is going to improve the bad “me.” “I,” who has the best intentions, will go to work on wayward “me,” and the tussle between the two will very much stress the difference between them. Consequently “I” will feel more separate than ever, and so merely increase the lonely and cut-off feelings which make “me” behave so badly.

Μπορώ να σκεφτώ σοβαρά ότι προσπαθώ να ανταποκριθώ σε ένα ιδανικό για να βελτιωθώ εάν είμαι χωρισμένος σε δύο κομμάτια. Πρέπει να υπάρχει ένα καλό «εγώ» που θα βελτιώσει τον κακό «εαυτό». «Εγώ», που έχω τις καλύτερες προθέσεις θα πάω να δουλέψω με τον δύστροπο «εαυτό» και η διαμάχη μεταξύ των δύο θα τονίσει υπερβολικά τη διαφορά μεταξύ τους. Κατά συνέπεια, το «εγώ» θα νιώσει πιο ξεχωριστό από ποτέ και έτσι απλώς θα αυξήσει τα μοναχικά και αποκομμένα συναισθήματα που κάνουν τον «εαυτό» να συμπεριφέρεται τόσο άσχημα.

...But civilized human beings are alarmingly ignorant of the fact that they are continuous with their natural surroundings. It is as necessary to have air, water, plants, insects, birds, fish, and mammals as it is to have brains, hearts, lungs, and stomachs. The former are our external organs in the same way that the latter are our internal organs. If then, we can no more live without the things outside than without those inside, the plain inference is that the words 'I' and 'myself' must include both sides. The sun, the earth, and the forests are just as much features of your own body as your brain. Erosion of the soil is as much a personal disease as leprosy, and many 'growing communities' are as disastrous as cancer.

... Αλλά τα "πολιτισμένα" ανθρώπινα όντα αγνοούν επικίνδυνα το γεγονός ότι είναι συνέχεια του φυσικού τους περιβάλλοντος. Είναι εξίσου απαραίτητο να έχουμε αέρα, νερό, φυτά, έντομα, πουλιά, ψάρια και θηλαστικά, όπως και να έχουμε εγκεφάλους, καρδιές, πνεύμονες και στομάχια. Τα πρώτα είναι τα εξωτερικά μας όργανα με τον ίδιο τρόπο που τα τελευταία είναι τα εσωτερικά μας όργανα. Εάν λοιπόν δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τα εξωτερικά όπως και χωρίς τα εσωτερικά, το απλό συμπέρασμα είναι ότι οι λέξεις «εγώ» και «εαυτός» πρέπει να περιλάβουν και τις δύο πλευρές. Ο ήλιος, η γη και τα δάση είναι εξίσου χαρακτηριστικά του σώματός σου με τον εγκέφαλό σου. Η διάβρωση του εδάφους είναι τόσο προσωπική ασθένεια όσο η λέπρα και πολλές "αναπτυσσόμενες κοινωνίες" είναι τόσο καταστροφικές όσο ο καρκίνος.

In looking out upon the world, we forget that the world is looking at itself.

Καθώς κοιτάμε τον κόσμο ξεχνάμε ότι ο κόσμος κοιτάζει τον εαυτό του.

The real reason why human life can be so utterly exasperating and frustrating is not because there are facts called death, pain, fear, or hunger. The madness of the thing is that when such facts are present, we circle, buzz, writhe, and whirl, trying to get the “I” out of the experience. We pretend that we are amoebas, and try to protect ourselves from life by splitting in two. Sanity, wholeness, and integration lie in the realization that we are not divided, that man and his present experience are one, and that no separate “I” or mind can be found.

Η πραγματική αιτία για την οποία η ανθρώπινη ζωή μπορεί να γίνει τόσο απόλυτα τρελή και μάταιη δεν είναι επειδή υπάρχουν γεγονότα που ονομάζονται θάνατος, πόνος, φόβος ή πείνα.  Η τρέλα του πράγματος είναι ότι όταν υπάρχουν τέτοια γεγονότα, κάνουμε κύκλους, σβουρίζουμε, κολουριαζόμαστε και στροβιλίζουμε προσπαθώντας να βγάλουμε το «εγώ» έξω από την εμπειρία.  Προσποιούμαστε ότι είμαστε αμοιβάδες και προσπαθούμε να προστατευθούμε από τη ζωή διχοτομούμενοι.  Η εχεφροσύνη, η ολοκλήρωση και η ενοποίηση βρίσκονται στη συνειδητοποίηση ότι δεν είμαστε διαιρεμένοι, ότι ο άνθρωπος και η παρούσα εμπειρία του είναι ένα και ότι δεν μπορεί να βρεθεί ξεχωριστό «εγώ» ή νους.

...Ego is a social institution with no physical reality. The ego is simply your symbol of yourself. Just as the word "water" is a noise that symbolizes a certain liquid without being it, so too the idea of ego symbolizes the role you play, who you are, but it is not the same as your living organism.

... Το εγώ είναι ένα κοινωνικό σύμβολο χωρίς φυσική υπόσταση. Το εγώ είναι απλά το σύμβολο του εαυτού.  Ακριβώς όπως η λέξη "νερό" είναι απλά μια λέξη που συμβολίζει ένα συγκεκριμένο υγρό, χωρίς να είναι, έτσι και η ιδέα του εγώ συμβολίζει τον ρόλο που παίζεις, του ποιος είσαι, αλλά δεν είναι το ίδιο με τον ζωντανό οργανισμό σου.

But nirvana is a radical transformation of how it feels to be alive: it feels as if everything were myself, or as if everything---including "my" thoughts and actions---were happening of itself. There are still efforts, choices, and decisions, but not the sense that "I make them"; they arise of themselves in relation to circumstances. This is therefore to feel life, not as an encounter between subject and object, but as a polarized field where the contest of opposites has become the play of opposites.

Η νιρβάνα είναι ένας ριζοσπαστικός μετασχηματισμός του τρόπου που αισθάνομαι ότι είμαι ζωντανός: αισθάνομαι σαν όλα να είμαι εγώ, ή ότι όλα - συμπεριλαμβανομένων των σκέψεων και των ενεργειών "μου" - συμβαίνουν από μόνα τους.  Υπάρχουν ακόμα προσπάθειες, επιλογές και αποφάσεις, αλλά όχι η αίσθηση ότι "τις κάνω".  προκύπτουν από τον εαυτό τους σε σχέση με τις περιστάσεις.  Αυτό σημαίνει ότι αισθάνομαι τη ζωή, όχι ως μια αντιμετώπιση υποκειμένου και αντικειμένου, αλλά ως ένα πολωμένο πεδίο όπου η πάλη των αντιθέτων γίνεται παιχνίδι αντιθέτων.

For every individual is a unique manifestation of the Whole, as every branch is a particular outreaching of the tree. To manifest individuality, every branch must have a sensitive connection with the tree, just as our independently moving and differentiated fingers must have a sensitive connection with the whole body. The point, which can hardly be repeated too often, is that differentiation is not separation.

Κάθε άτομο είναι μια μοναδική εκδήλωση του Όλου όπως κάθε κλαδί είναι μια συγκεκριμένη εξάπλωση του δέντρου.  Για να εκδηλωθεί η ατομικότητα κάθε κλαδί πρέπει να έχει μια ευαίσθητη σύνδεση με το δέντρο, όπως ακριβώς τα ανεξάρτητα κινούμενα και διαφοροποιημένα δάχτυλά μας πρέπει να έχουν μια ευαίσθητη σύνδεση με ολόκληρο το σώμα.  Το θέμα, το οποίο δεν επαναλαμβάνετε πολύ συχνά, είναι ότι  διαφοροποίηση δεν σημαίνει διαχωρισμός.

Your body does not eliminate poisons by knowing their names. To try to control fear or depression or boredom by calling them names is to resort to superstition of trust in curses and invocations. It is so easy to see why this does not work. Obviously, we try to know, name, and define fear in order to make it “objective,” that is, separate from “I” .

Το σώμα σου δεν εξαλείφει τα δηλητήρια γνωρίζοντας τα ονόματά τους. Το να προσπαθείς να ελέγξεις τον φόβο, την κατάθλιψη ή την πλήξη καλώντας τα με το όνομά τους είναι σα να καταφεύγεις σε δεισιδαιμονίες, σε κατάρες και επικλήσεις.  Είναι τόσο εύκολο να καταλάβεις γιατί αυτό δεν λειτουργεί.  Προφανώς, προσπαθούμε να γνωρίσουμε, να ονομάσουμε και να ορίσουμε τον φόβο για να τον καταστήσουμε "αντικείμενο", δηλαδή χωριστό από το "Εγώ".

You have seen that the universe is at root a magical illusion and a fabulous game, and that there is no separate "you" to get something out of it, as if life were a bank to be robbed. The only real "you" is the one that comes and goes, manifests and withdraws itself eternally in and as every conscious being. For "you" is the universe looking at itself from billions of points of view, points that come and go so that the vision is forever new.

Έχετε δει ότι το σύμπαν είναι στη ρίζα του μια μαγική ψευδαίσθηση και ένα υπέροχο παιχνίδι, και ότι δεν υπάρχει ξεχωριστό "εσύ" για να βγάλεις κάτι από αυτό, σαν να ήταν η ζωή μια τράπεζα να τη ληστέψεις.  Το μόνο πραγματικό "εσύ" είναι αυτό που έρχεται και πηγαίνει, εκδηλώνεται και απομακρύνεται αιώνια μέσα σε και μέσα από κάθε συνειδητό ον.  Γιατί το "εσύ" είναι το σύμπαν που κοιτάζει τον εαυτό του από δισεκατομμύρια απόψεις, σημεία που έρχονται και φεύγουν έτσι ώστε το όραμα να είναι πάντα νέο.

I find that the sensation of myself as an ego inside a bag of skin is really a hallucination.

Θεωρώ ότι η αίσθηση του εαυτού μου σαν ένα εγώ μέσα στον σάκο του δέρματός μου είναι πραγματικά μια ψευδαίσθηση.

Every intelligent individual wants to know what makes him tick, and yet is at once fascinated and frustrated by the fact that oneself is the most difficult of all things to know.

Κάθε νοήμων θέλει να μάθει τι είναι αυτό που το κάνει να κολλάει ενώ την ίδια στιγμή νοιώθει τη γοητεία αλλά και τη ματαιότητα του να γνωρίσει τον εαυτό του.

Every individual is a unique manifestation of the Whole, as every branch is a particular outreaching of the tree.

Κάθε άτομο είναι μια μοναδική εκδήλωση του Όλου, όπως κάθε κλαδί είναι μια ιδιαίτερη εξάπλωση του δέντρου.

...When Suzuki was asked what was it like to have experienced satori, enlightenment, he said it's just like ordinary everyday experience, but about two inches off the ground. Juan-Za[?], the Taoist, once said 'It is easy enough to stand still, the difficulty is to walk without touching the ground.' Now why do you feel so heavy? It isn't just a matter of gravitation and weight. It is that you feel that you are carrying your body around. So there is a koan in Zen Buddhism, 'Who is it that carries this corpse around?' Common speech expresses this all of the time: 'life is a drag.' 'I feel like I'm just dragging myself around.' 'My body is a burden to me.' To whom? To whom? That's the question. You see, when there is no body left for whom the body can be a burden, then the body isn't a burden. But so long as you fight it, it is.

...Όταν ρωτήσανε τον Suzuki πώς είναι να βιώσει κάποιος το satori, τον διαφωτισμό, απάντησε ότι είναι ακριβώς όπως η καθημερινή εμπειρία, αλλά περίπου δύο ίντσες από το έδαφος. Ο Χουάν-Ζά, Ο Ταοϊστής, είπε κάποτε: «Είναι αρκετά εύκολο να σταθείς ακίνητος, η δυσκολία είναι να περπατήσεις χωρίς να αγγίξεις το έδαφος». Τώρα γιατί αισθάνεσαι τόσο βαρύς; Δεν είναι μόνο θέμα βαρύτητας και βάρους. Είναι ότι αισθάνεσαι ότι κουβαλάς το σώμα σου. Υπάρχει ένα κοάν στον Βουδισμό Ζεν, «Ποιος είναι αυτός που κουβαλάει αυτό το πτώμα;» Η  κοινή ομιλία το εκφράζει αυτό συνέχεια: «η ζωή είναι ένα βάρος». «Νιώθω σαν να σέρνω τον εαυτό μου». «Το σώμα μου είναι ένα βάρος για μένα». Σε ποιον; Σε ποιον; Αυτή είναι η ερώτηση. Βλέπεις, όταν δεν μείνει κανείς για τον οποίο το σώμα μπορεί να είναι ένα βάρος, τότε το σώμα δεν είναι βάρος. Όσο όμως πολεμάς εναντίον του, παραμένει.

...Contradictory as it may sound, it seems to me the deepest spiritual experience can arise only in moments of a selfishness so complete that it transcends itself, by 'the way down and out,'. Which is perhaps why Jesus found the companionship of publicans and sinners preferable to that of the righteous and respectable.

... Αντίθετα απ' αυτό που ακούγεται, εμένα μου φαίνεται ότι η βαθύτερη πνευματική εμπειρία μπορεί να προκύψει μόνο σε στιγμές εγωιστικότητας τόσο πλήρεις, που να ξεπερνά τον εαυτό της με τον «τρόπο του κάτω και έξω». Αυτός είναι ίσως ο λόγος για τον οποίο ο Ιησούς βρήκε τη συντροφιά του τελώνη και των αμαρτωλών προτιμότερη από αυτήν των δίκαιων και αξιοσέβαστων.

Αν σήμερα είμαστε υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουμε τη νευτώνεια μηχανική στην περιοχή της φυσικής, οφείλουμε να κάνουμε το ίδιο και στις περιοχές της ψυχολογίας και της ηθικής. Γιατί με την ίδια έννοια που τα άτομα δεν θεωρούνται πλέον σαν σφαίρες που μπαίνουν σε κίνηση από τα χτυπήματα των άλλων, έτσι και οι δράσεις δεν είναι οντότητες που υποχρεώνονται να λειτουργούν κάτω από καθορισμένα κίνητρα. Οι δράσεις μας μοιάζουν να υπαγορεύονται από άλλα πράγματα στο βαθμό που το άτομο που αναλαμβάνει τη δράση ταυτίζει τον εαυτό του μόνο με ένα τμήμα της κατάστασης, όπου η θέληση είναι χωρισμένη από τα πάθη ή ο νους χωρισμένος από το σώμα.
Αλλά όταν ταυτίζει τον εαυτό του με τα πάθη και το σώμα του, τότε δεν θα φαίνεται ότι η δράση του υποκινείται από κάτι έξω από τον εαυτό του. Κι αν μπορέσει να προχωρήσει ακόμη και να δεί ότι δεν είναι απλά σώμα αλλά το σύνολο της σχέσης σώμα-περιβάλλον, τότε θα πάψει να αισθάνεται ότι υποκινείται να δράσει ακόμη κι απ' το περιβάλλον.
Το αποτέλεσμα μοιάζει να ελέγχεται παθητικά από το αίτιό του, μόνον όταν θεωρείται ξεχωριστό από το αίτιο. Αλλά όταν αίτιο και αποτέλεσμα είναι όροι της ίδιας δράσης, τότε δεν υπάρχει πλέον ούτε ελεγκτής ούτε ελεγχόμενο.

Βερέττας, ό.π.

Ο Π., βλέποντας με πληρότητα διαμέσου της δικής του πρόσκαιρης κενότητας, γνωρίζει μιαν απελπισία που υπερβαίνει την αυτοκτονία, κι αυτή είναι η απόλυτη απελπισία που συνδέεται με την έννοια της νιρβάνα. Πρόκειται για την πλήρη απαλλαγή από κάθε ελπίδα ασφάλειας, ανάπαυσης ή κέρδους, όπου ακόμα και η αυτοκτονία δεν είναι διαφυγή, εφόσον το «Εγώ» ξαναξυπνά σε κάθε πλάσμα που γεννιέται. Πρόκειται δηλαδή για την παραδοχή της τελεσίδικης ήττας κάθε τεχνάσματος του εγώ, κάθε ψευδαίσθησης...

Από το ”Η φύση, ο άνδρας και η γυναίκα", Εκδόσεις Βερέττα.

You as ego, cannot change what you are feeling, and you cannot, effectively try not to change it.

Το εγώ σου δε μπορεί να αλλάξει αυτό που αισθάνεσαι αλλά και ούτε μπορεί να φέρει αποτέλεσμα η προσπάθειά του να μην το αλλάξει.