...Now what does it mean when I'm in a trap that I can't get out of? Τhere is no way of getting out of this trap! Well what it mean is that you and the trap are the same thing, you're not caught because when there's nobody in the trap, there's no trap. See that? As long as you think you're in a trap then the trap has got you. But when you know you are the trap, then what does the trap got? If you're trying to get out of the game, you're trapped! No way out! But when you have found that you and the game are the same, there is no game to get out of, there is no one to get out of the game, and that's true resignation. 

In just the same way as repentance leads to the understanding that you're a phony, even in repenting. Resignation leads to the understanding that even in resigning you can't resign. You don't have to play, this is the point, I'm going to repeat this because it's crucial, it isn't that you have to play because that would make you feel a victim of some process beyond yourself that was compelling. It is that the playing is you, and nobody is shoving you around, because you and the universe, which seems to constrain you, are not two things! If you play the game that you are only here, then you'll feel pushed around. But when—through trying to resign from either pushing around or being pushed around—you discover that it can’t be done, you then become very much aware there is no point getting away from anything. Where is away?

...Τώρα, τι σημαίνει ότι βρίσκομαι σε μια παγίδα που δεν μπορώ να βγω; 

Δεν υπάρχει τρόπος να βγεις από αυτή την παγίδα! Λοιπόν, αυτό που σημαίνει είναι ότι εσύ και η παγίδα είστε το ίδιο πράγμα, δεν είσαι παγιδευμένος γιατί όταν δεν υπάρχει κανένας στην παγίδα δεν υπάρχει παγίδα. Μπορείς να το δεις; Εφόσον νομίζεις ότι είσαι σε μια παγίδα τότε η παγίδα σε έχει. Αλλά όταν ξέρεις ότι είσαι η παγίδα, τότε τι μπορεί να σου κάνει; Αν προσπαθείς να βγεις από το παιχνίδι είσαι παγιδευμένος! Χωρίς διέξοδο! Αλλά όταν έχεις διαπιστώσει ότι εσύ και το παιχνίδι είστε το ίδιο, δεν υπάρχει παιχνίδι για να βγεις, δεν υπάρχει κάποιος που θα βγει από το παιχνίδι, τότε στ' αλήθεια παραιτείσαι. 

Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που η μετάνοια σε οδηγεί στην κατανόηση ότι είσαι ψεύτικος ακόμη και όταν μετανοείς, η παραίτηση σε οδηγεί στην κατανόηση ότι ακόμη και με την παραίτηση δεν μπορείς να παραιτηθείς. Δεν είναι ανάγκη να παίξεις, αυτό είναι το θέμα, θα το επαναλάβω γιατί είναι κρίσιμο, δεν είναι ότι πρέπει να παίξεις γιατί αυτό θα σε έκανε να νιώσεις θύμα κάποιας διαδικασίας πέρα από τον εαυτό σου που θα ήταν επιτακτική. Παίζεις και κανείς δεν σε σπρώχνει να το κάνεις γιατί εσύ και το σύμπαν, που φαίνεται να σε περιορίζει, δεν είστε δύο διαφορετικά πράγματα! Εάν παίξεις το παιχνίδι ότι είσαι μόνο εδώ, θα νιώσεις πιεσμένος. Αλλά όταν -προσπαθώντας να παραιτηθείς είτε από το να πιέσεις είτε από το να σε πιέσουν- ανακαλύπτεις ότι δεν μπορεί να γίνει, τότε συνειδητοποιείς πολύ καλά ότι δεν έχει νόημα να απομακρυνθείς από οτιδήποτε. Άλλωστε, που είναι αυτό το μακριά;

Make a spurious division of one process into two, forget that you have done it, and then puzzle for centuries as to how the two get together.

Κάντε μια υποτιθέμενη διαίρεση της εξέλιξης σε δύο κομμάτια, ξεχάστε αυτό που έχετε κάνει, και στη συνέχεια παίξτε παζλ για αιώνες για το πώς θα ενώσετε αυτά τα δύο.

Breathing is important in the practice of meditation because it is the faculty in us that is simultaneously voluntary and involuntary. You can feel that you are breathing, and equally you can feel that it is breathing you. So it is a sort of bridge between the voluntary world and the involuntary world — a place where they are one.

Η αναπνοή είναι σημαντική στην πρακτική του διαλογισμού γιατί είναι αυτή η ιδιότητά μας που είναι ταυτόχρονα ηθελημένη και αθέλητη. Μπορείς να αισθανθείς ότι αναπνέεις και εξίσου μπορείς να αισθανθείς ότι αυτή σε αναπνέει. Είναι λοιπόν ένα είδος γέφυρας μεταξύ του ηθελημένου και του αθέλητου κόσμου - ένα μέρος όπου οι δυο τους είναι ένα.

Οι εραστές

Τώρα, αποκαλύπτεται ότι ο κόσμος ο θεϊκός δεν είναι άλλος από τον κόσμο τον καθημερινό.

Τώρα, κάθε πράγμα, κάθε συμβάν, και το πιο απλό, και το πιο ασήμαντο, που πέφτει στην αντίληψη της όρασης και της ακοής, είναι γεμάτο, είναι πλήρες, είναι υπεραρκετό.

Ο νους δεν έχει πλέον ανάγκη να βάλει κατά μέρος τα ασήμαντα, στην αγωνία του να επισημάνει τα σπουδαία. Όλα είναι πια σπουδαία και μεγαλειώδη.

Οι εραστές αφήνουν πίσω τους τον κόσμο του ωρολογιακού χρόνου και περνούν, απαλά, στον κόσμο του αληθινού χρόνου, όπου τα συμβάντα, χωρίς καμία βιασύνη, έρχονται και αντιπαρέρχονται. Δεν έχουν ανάγκη τη παρέμβαση του νου για να ορίσει τον χρόνο με το ρολόι. Τα συμβάντα ορίζουν μόνα τους τον χρόνο. Σαν τον "φτασμένο" τραγουδιστή, που δεν τραγουδάει ο ίδιος το τραγούδι, αλλά το αφήνει μόνο του "να βγει" μέσα από τη φωνή του - γιατί διαφορετικά θα χάσει πολλά από τη γλύκα της μελωδίας και τη χάρη του ρυθμού - έτσι και οι ολοκληρωμένοι εραστές βλέπουν από εδώ και εμπρός τη ζωή να πραγματώνεται από μόνη της, με μια ασταμάτητη ροή, όπου οι αντιθέσεις έχουν εκλείψει, και ενεργητικό και παθητικό, "μέσα" και "έξω" είναι ακριβώς τα ίδια.

Μετάφραση Μάριου Βερέττα

...To go out of your mind once a day is tremendously important, because by going out of your mind you come to your senses. And if you stay in your mind all of the time, you are over rational, in other words you are like a very rigid bridge which because it has no give; no craziness in it, is going to be blown down by the first hurricane.

...Το να σβήνεις το μυαλό σου μια φορά τη μέρα είναι εξαιρετικά σημαντικό, γιατί με το που σβήνεις το μυαλό σου πας στη διαίσθησή σου. Αν παραμένεις στο μυαλό σου όλη την ώρα, είσαι υπερβολικά λογική/ός, με άλλα λόγια είσαι σαν μια άκαμπτη γέφυρα που δεν έχει τίποτα να δώσει, καμία τρέλα μέσα της, θα καταστραφείς με τον πρώτο τυφώνα.

Enlightenment or awakening is not the creation of a new state of affairs but the recognition of what already is.

Η φώτιση ή αφύπνιση δεν είναι η δημιουργία μιας νέας κατάστασης αλλά η παραδοχή αυτού που ήδη είναι.

The art of meditation is a way of getting into touch with reality, and the reason for it is that most civilized people are out of touch with reality because they confuse the world as it with the world as they think about it and talk about it and describe it. For on the one hand there is the real world and on the other there is a whole system of symbols about that world which we have in our minds. These are very very useful symbols, all civilization depends on them, but like all good things they have their disadvantages, and the principle disadvantage of symbols is that we confuse them with reality, just as we confuse money with actual wealth.

Η τέχνη του διαλογισμού είναι ένας τρόπος να έρθεις σε επαφή με την πραγματικότητα και ο λόγος για τον οποίο οι περισσότεροι πολιτισμένοι άνθρωποι είναι εκτός επαφής με την πραγματικότητα είναι επειδή συγχέουν τον κόσμο όπως είναι με τον κόσμο όπως το σκέφτονται, μιλάνε γι 'αυτόν και τον περιγράφουν.  Διότι από τη μία πλευρά υπάρχει ο πραγματικός κόσμος και από την άλλη υπάρχει ένα ολόκληρο σύστημα συμβόλων για τον κόσμο που έχουμε στο μυαλό μας.  Όλα αυτά είναι πολύ χρήσιμα σύμβολα, όλος ο πολιτισμός εξαρτάται από αυτά, αλλά όπως όλα τα καλά πράγματα έχουν τα μειονεκτήματά τους και το βασικό μειονέκτημα των συμβόλων είναι ότι τα συγχέουμε με την πραγματικότητα, ακριβώς όπως συγχέουμε τα χρήματα με τον 

πραγματικό πλούτο.

In mindfulness one is not only restful and happy, but alert and awake. Meditation is not evasion; it is a serene encounter with reality.

Ο πλήρης νους δεν είναι μόνο ξεκούραστος και ευτυχισμένος, αλλά ξύπνιος και έτοιμος να δράσει. Ο διαλογισμός δεν είναι μια  υπεκφυγή αλλά η γαλήνια συνάντηση με την πραγματικότητα.

Our ideas about reality represent it but do not embrace it. --

Since all conceptual views-- spiritualism, determinism vitalism, are all one sided deviations from the middle way, where the wind is your own breath and your private thoughts are cloud in the sky.

Οι ιδέες μας για την πραγματικότητα την αντιπροσωπεύουν, αλλά δεν την αγκαλιάζουν.

Επειδή όλες οι ιδεολογίες - ο πνευματισμός, ο υλιστικός ντετερμινισμός -  είναι μονόπλευρες αποκλίσεις από τον μέσο δρόμο, όπου ο άνεμος είναι η δική σου αναπνοή και οι μυστικές σου σκέψεις σύννεφα στον ουρανό.

A person who thinks all the time has nothing to think about except thoughts. So he loses touch with Reality, and lives in a world of illusion.

Αυτός/ή που σκέφτεται όλη την ώρα δεν έχει τίποτα να σκεφτεί εκτός από τις σκέψεις του/της.  Έτσι χάνει την επαφή με την πραγματικότητα και ζει σε έναν κόσμο ψευδαισθήσεων.  

Really, the fundamental, ultimate mystery -- the only thing you need to know to understand the deepest metaphysical secrets -- is this: that for every outside there is an inside and for every inside there is an outside, and although they are different, they go together.

Πραγματικά, το βασικό, απόλυτο μυστήριο - το μόνο που πρέπει να γνωρίζεις για να καταλάβεις τα βαθύτερα μεταφυσικά μυστικά - είναι αυτό: ότι για κάθε εξωτερικό υπάρχει ένα εσωτερικό και για κάθε εσωτερικό υπάρχει ένα εξωτερικό και παρ' όλο που είναι διαφορετικά, πάνε μαζί.

What you are in your in-most being escapes your examination in rather the same way that you can’t look directly into your own eyes without using a mirror, you can’t bite your own teeth, you can’t taste your own tongue, and you can’t touch the tip of this finger with the tip of this finger.

Αυτό που είναι η βαθύτερη ουσία σου διαφεύγει της εξέτασής σου με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορείς να κοιτάξεις απευθείας τα μάτια σου χωρίς καθρέφτη, δεν μπορείς να δαγκώσεις τα δόντια σου, δε μπορείς να δοκιμάσεις τη γλώσσα σου και δεν μπορείς να αγγίξεις την άκρη του δακτύλου σου με την άκρη του ίδιου δακτύλου.

Certainly the revolutionary thinker must go beyond thought. He knows that almost all his best ideas come to him when thinking has stopped. He may have struggled and struggled to understand a problem in terms of old ways of thinking, only to find it impossible. But when thought stops from exhaustion, the mind is open to see the problem as it is—not as it is verbalized—and at once it is understood.

Σίγουρα ο επαναστάτης στοχαστής πρέπει να πάει πέρα από τη σκέψη. Ξέρει ότι σχεδόν όλες οι καλές ιδέες του έρχονται όταν η σκέψη έχει σταματήσει. Μπορεί να έχει αγωνιστεί για να καταλάβει ένα πρόβλημα από πλευράς παλιών τρόπων σκέψης μόνο για να το βρει αδύνατο. Αλλά όταν η σκέψη σταματάει εξαντλημένη, το μυαλό είναι ανοιχτό να δει το πρόβλημα όπως είναι - όχι λεκτικά - και αμέσως γίνεται κατανοητό.

In pursuing spiritual disciplines, however, such as yoga, Zen, and also psychotherapy, there arises a difficulty. This difficulty lies in wanting to find a method whereby I can change my consciousness and improve myself. But the self that needs to be improved is the one that is doing the improving, and so I am rather stuck. I find out that the reason I think I believe in God is that I hope that somehow God will rescue me. In other words, I want to hang on to my own existence and feel rather shaky about doing that for myself, so I hope there is a God who will take care of it. Or I may think that if only I could be loving, I would have a better opinion of myself. I could face myself if I were more loving. So by some gimmickry the unloving me has to turn itself into a loving me. This is just like trying to lift yourself off the ground with your own bootstraps; it cannot be done. That is why religion, in practice, mainly produces hypocrisy and guilt, due to the constant failure of these enterprises.

...This is therefore to say that the transformation of human consciousness through meditation is frustrated so long as we think of it as something that I by myself can bring about, by some sort of wangle, by some sort of gimmick. Because you see it leads to endless games of spiritual one-up-man-ship. And of guru competition. Of my guru being more effective than your guru. My yogas are faster than your yoga. I am more aware of myself than you are. I am humbler than you are. I am sorrier for my sins than you are. I love you more than you love me. There’s this interminable goings on where people fight and wonder whether they are a bit more evolved than somebody else and so on.

All that can just fall away. And then we get this strange feeling that we’ve never had in our lives except occasionally by accident. Some people get a glimpse that we are no longer this poor little stranger and afraid in a world it never made. But that you ARE this universe. And you are creating it at every moment. Because you see it starts now. It didn’t begin in the past. There was no past. If the universe began in the past, when that happened it was now. But it is still now and the universe is still beginning now and it’s trailing off like the wake of a ship from now and as the wake of the ship fades out, so does the past. You can look back there to explain things but the explanation disappears. You will never find it there. Things are not explained by the past. They’re explained by what happens now. That creates the past. And it begins here.

Στην επιδίωξη πνευματικών κλάδων, όπως η γιόγκα, το ζεν, ακόμα και η ψυχοθεραπεία, υπάρχει μια δυσκολία. Αυτή η δυσκολία έγκειται στο να θέλω να βρω μια μέθοδο με την οποία μπορώ να αλλάξω τη συνείδησή μου και να βελτιώσω τον εαυτό μου. Αλλά ο εαυτός που πρέπει να βελτιωθεί είναι αυτός που κάνει τη βελτίωση και γι ' αυτό είμαι μάλλον κολλημένος. Βλέπω ότι ο λόγος που νομίζω ότι πιστεύω στο Θεό είναι ότι ελπίζω ότι με κάποιο τρόπο ο Θεός θα με σώσει. Με άλλα λόγια, θέλω να κρατηθώ από την ίδια μου την ύπαρξη και επειδή αισθάνομαι λίγο ασταθής στο να το κάνω αυτό μόνος μου ελπίζω να υπάρχει θεός που θα το φροντίσει. Ή μπορεί να σκέφτομαι ότι αν μόνο μπορούσα να είμαι αγαπητός θα είχα καλύτερη γνώμη για τον εαυτό μου. Θα μπορούσα να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου αν είχα περισσότερη αγάπη. Επομένως, με κάποια τεχνάσματα, ο μη αγαπητός εαυτός μου πρέπει να μετατραπεί σε αγαπητό. Είναι σαν να προσπαθείς να σηκώσεις τον εαυτό σου από το έδαφος με τις δικές σου δυνάμεις, δεν μπορεί να γίνει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η θρησκεία, στην πράξη, παράγει κυρίως υποκρισία και ενοχή, λόγω της συνεχούς αποτυχίας αυτών των επιχειρήσεων.

...Αυτό σημαίνει, λοιπόν, ότι η μεταμόρφωση της ανθρώπινης συνείδησης μέσω του διαλογισμού μας απογοητεύει όσο τη σκεφτόμαστε ως κάτι που εγώ ο ίδιος μπορώ να φέρω, με κάποιου είδους πονηριά, με κάποιου είδους τέχνασμα. Γιατί βλέπεις ότι οδηγεί σε ατελείωτα παιχνίδια πνευματικής τυφλής πίστης. Και ανταγωνισμό των γκουρού. Ο γκουρού μου είναι πιο αποτελεσματικός από τον γκουρού σου. Η γιόγκα μου είναι πιο γρήγορη από τη γιόγκα σου. Είμαι πιο συνειδητός με τον εαυτό μου από σένα. Είμαι πιο ταπεινός από σένα. Λυπάμαι περισσότερο για τις αμαρτίες μου απ ' ότι εσύ. Σ' αγαπώ περισσότερο απ' ό,τι μ ' αγαπάς. Όλα αυτά συμβαίνουν εκεί που οι άνθρωποι μάχονται και αναρωτιούνται αν είναι λίγο πιο εξελιγμένοι από κάποιον άλλον και ούτω καθεξής.

Όλα αυτά μπορούν απλά να καταπέσουν. Και τότε παίρνουμε αυτό το παράξενο συναίσθημα που δεν είχαμε στη ζωή μας παρά περιστασιακά, τυχαία. Μερικοί άνθρωποι βλέπουμε ότι δεν είμαστε πλέον αυτός ο φτωχός μικρός ξένος που φοβάται σε έναν κόσμο που ποτέ δεν έκανε. Αλλά ότι ΕΊΜΑΣΤΕ αυτό το σύμπαν. Και το δημιουργούμε κάθε στιγμή. Επειδή βλέπουμε ότι ξεκινά τώρα. Δεν ξεκίνησε στο παρελθόν. Δεν υπήρχε παρελθόν. Εάν το σύμπαν ξεκίνησε στο παρελθόν, όταν συνέβη αυτό ήταν τώρα. Αλλά είναι ακόμα τώρα και το σύμπαν ακόμα αρχίζει τώρα και αφήνει τα ίχνη του σαν τα απόνερα του πλοίου από το τώρα και καθώς τα απόνερα του πλοίου ξεθωριάζουν, το ίδιο και το παρελθόν. Μπορείτε να κοιτάξετε στο παρελθόν για να εξηγήσετε τα πράγματα αλλά η εξήγηση εξαφανίζεται. Δεν θα τη βρείτε ποτέ εκεί. Τα πράγματα δεν εξηγούνται από το παρελθόν. Εξηγούνται από αυτό που συμβαίνει τώρα. Αυτό δημιουργεί το παρελθόν. Και αρχίζει εδώ.

The centipede was happy, quite, Until a toad in fun Said, “Pray, which leg goes after which?” This worked his mind to such a pitch, he lay distracted in a ditch, considering how to run.

Μια χαρά τα κατάφερνε με τα σαράντα πόδια της η σαρανταποδαρούσα ώσπου μια μέρα ο φρύνος της είπε, "Προσευχήσου για να μάθεις ποιο πόδι θα βάλεις πρώτα και ποιο μετά". Κι από τότε η καημένη, σ' ένα χαντάκι ριγμένη, σαν σε πίσσα κολλημένη, σκέφτεται πώς να τρέξει.

The harder we try to catch hold of the moment, to seize a pleasant sensation..., the more elusive it becomes... It is like trying to clutch water in one's hands - the harder one grips, the faster it slips through one's fingers.

Όσο περισσότερο προσπαθούμε να κρατήσουμε τη στιγμή της χαράς..., τόσο πιο άπιαστη γίνεται ... Είναι σαν να προσπαθούμε να κρατήσουμε νερό στο χέρι μας, όσο σφιχτότερα το πιέζουμε, τόσο πιο γρήγορα γλιστρά μέσα από τα δάχτυλά μας.

We all need to go out of our minds at least once a day. When we go out of our minds we quickly come to our senses.

Χρειάζεται να βγούμε από τις σκέψεις μας τουλάχιστον μία φορά την ημέρα.
Όταν βγαίνουμε από τις σκέψεις μας φτάνουμε γρηγορότερα στα συναισθήματά μας.

Nothing fails like success—because the self-imposed task of our society and all its members is a contradiction: to force things to happen which are acceptable only when they happen without force.

Τίποτα δεν αποτυγχάνει όσο η επιτυχία-επειδή o αυτοεπιβαλλόμενος στόχος της κοινωνίας μας και του καθένα χωριστά είναι μια αντίφαση: να εξαναγκάζουμε να συμβούν πράγματα τα οποία καλοδεχόμαστε μόνο όταν συμβαίνουν χωρίς εξαναγκασμό.

But to me nothing - the negative, the empty - is exceedingly powerful.

Αλλά για μένα το τίποτα - το αρνητικό, το άδειο - έχει μια φοβερή δύναμη.

We are sick with fascination for the useful tools of names and numbers, of symbols, signs, conceptions and ideas. Meditation is therefore the art of suspending verbal and symbolic thinking for a time, somewhat as a courteous audience will stop talking when a concert is about to begin.

Είμαστε γοητευμένοι με τα χρήσιμα εργαλεία των ονομάτων, των αριθμών, των συμβόλων, των σημείων, των αντιλήψεων και των ιδεών. Ως εκ τούτου, ο διαλογισμός είναι η τέχνη της αναστολής της λεκτικής και συμβολικής σκέψης για κάποιο χρονικό διάστημα, όπως όταν το ευγενικό κοινό σταματά να μιλάει όταν πρόκειται να ξεκινήσει η συναυλία.