For the human organism is, apparently, the most complex of all organisms, and while one has the advantage of knowing one’s own organism so intimately— from the inside—there is also the disadvantage of being so close to it that one can never quite get at it. Nothing so eludes conscious inspection as consciousness itself. This is why the root of consciousness has been called, paradoxically, the unconscious.

Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι προφανώς ο πιο περίπλοκος όλων των οργανισμών που ενώ έχει το πλεονέκτημα να γνωρίζει τον δικό του οργανισμό τόσο στενά - από μέσα - έχει και το μειονέκτημα να είναι τόσο κοντά που να μη μπορεί ποτέ να τον καταλάβει. Τίποτα δεν ξεφεύγει από τη συνειδητή θεώρηση όπως η ίδια η συνείδηση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ρίζα της συνείδησης έχει ονομαστεί παράδοξα ασυνείδητο.

The structure of your organism, of your senses and nerves, endows the world with all its sensible and measurable properties—for rocks cannot seem to be hard except in relation to soft skin.

Η δομή του οργανισμού, των αισθήσεων και των νεύρων σου προσδίδει στον κόσμο όλες τις λογικές και μετρήσιμες ιδιότητές του - γιατί οι βράχοι δεν μπορούν να φαίνονται σκληροί παρά μόνο σε σχέση με το μαλακό δέρμα.

In any foreseeable future there are going to be thousands and thousands of people who detest and abominate Negroes, communists, Russians, Chinese, Jews, Catholics, beatniks, homosexuals, and "dope-fiends." These hatreds are not going to be healed, but only inflamed, by insulting those who feel them, and the abusive labels with which we plaster them—squares, fascists, rightists, know-nothings—may well become the proud badges and symbols around which they will rally and consolidate themselves. Nor will it do to confront the opposition in public with polite and nonviolent sit-ins and demonstrations, while boosting our collective ego by insulting them in private. If we want justice for minorities and cooled wars with our natural enemies, whether human or non-human, we must first come to terms with the minority and the enemy in ourselves and in our own hearts, for the rascal is there as much as anywhere in the "external" world—-especially when you realize that the world outside your skin is as much yourself as the world inside. For want of this awareness, no one can be more belligerent than a pacifist on the rampage, or more militantly nationalistic than an anti-imperialist.

Στο προβλεπτό μέλλον θα υπάρξουν χιλιάδες άνθρωποι που θα  απεχθάνονται και θα αποστρέφονται τους νέγρους, τους κομμουνιστές, τους Ρώσους, Κινέζους, Εβραίους, Καθολικούς, τους μπήτνικς, τους ομοφυλόφιλους και τα πρεζάκια. Αυτά τα μίση δεν πρόκειται να επουλωθούν, αλλά μόνο θα αναζωπυρώνονται όσο θα προσβάλλουμε όσους τα αισθάνονται, ενώ οι καταχρηστικές ετικέτες που τους φοράμε - ανιαροί, φασίστες, δεξιοί, άσχετοι - μπορεί κάλλιστα να γίνουν τα περήφανα εμβλήματα και σύμβολα γύρω από τα οποία θα συσπειρωθούν και θα ενοποιηθούν. 

Ούτε θα τα αντιμετωπίσει η δημόσια αντιπαράθεση με ευγενικές και μη βίαιες καθιστικές διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις όσο θα ενισχύουμε το συλλογικό μας εγώ προσβάλλοντάς τους σαν άτομα. Αν θέλουμε δικαιοσύνη για τις μειονότητες και μη θερμούς πολέμους με τους κατά φύσιν εχθρούς μας, είτε είναι άνθρωποι είτε όχι, πρέπει πρώτα να συμβιβαστούμε με τις μειονότητες και τον εχθρό μέσα μας και στις δικές μας καρδιές, γιατί ο παλιάνθρωπος υπάρχει τόσο μέσα μας όσο και οπουδήποτε  στον "εξωτερικό" κόσμο - ειδικά να συνειδητοποιήσουμε ότι ο κόσμος έξω από το δέρμα μας είναι τόσο εμείς όσο κι ο κόσμος μέσα μας.  Να δούμε καθαρά ότι δεν υπάρχει κανείς πιο πολεμοχαρής από έναν ειρηνιστή σε έξαλλη κατάσταση ή πιο στρατοκράτης εθνικιστής από έναν αντιιμπεριαλιστή.

Now you know—even if it takes you some time to do a double-take and get the full impact. It may not be easy to recover from the many generations through which the fathers have knocked down the children, like dominoes, saying “Don’t you dare think that thought! You’re just a little upstart, just a creature, and you had better learn your place.” On the contrary, you’re IT. But perhaps the fathers were unwittingly trying to tell the children that IT plays IT cool. You don’t come on (that is, on stage) like IT because you really are IT, and the point of the stage is to show on, not to show off.

To come on like IT -to play at being God- is to play the Self as a role, which is just what it isn’t. When IT plays, it plays at being everything else.

Τώρα ξέρεις, ακόμη και αν σου πάρει λίγο χρόνο για να το δεις κι απ' τις δυο πλευρές και να πάρεις τον πλήρη αντίκτυπο. Μπορεί να μην είναι εύκολο να ανακάμψεις μετά τις πολλές γενιές μέσω των οποίων οι πατέρες έχουν ρίξει κάτω τα παιδιά τους σαν ντόμινο, λέγοντας: «Μην τολμήσεις να κάνεις αυτή τη σκέψη! Μη κάνεις σαν νεόπλουτο, είσαι απλά ένα πλάσμα και καλύτερα να μάθεις τη θέση σου.»  Κι όμως,  ΕΙΣΑΙ ΑΥΤ@.

Ίσως πάλι, οι πατεράδες να προσπαθούσαν άθελά τους να πουν στα παιδιά τους ότι ΑΥΤ@ παίζει απλά ΑΥΤ@. Δεν ανεβαίνεις πάνω στη σκηνή σαν ΑΥΤ@ επειδή είσαι στ' αλήθεια ΑΥΤ@ και το θέμα της σκηνής είναι να συνεχίσει η παράσταση, όχι να τελειώσει.

Το να ανέβεις σαν ΑΥΤ@ -να παίξεις ότι είσαι Θε@-, είναι σαν να παίζεις τον Εαυτό σαν ρόλο, αυτό ακριβώς που δεν είναι. Όταν ΑΥΤ@ παίζει, παίζει το να είναι οτιδήποτε άλλο.

...The reason you want to be better is the reason why you aren’t, shall I put it like that? We aren’t better because we want to be. Because the road to hell is paved with good intentions. Because all the do-gooders in the world whether they’re doing good for others or doing it for themselves are troublemakers: on the basis of 'kindly let me help you or you will drown,' said the monkey putting the fish safely up a tree. Sometimes doing good to others and even doing good to oneself is amazingly destructive because it’s full of conceit. How do you know what’s good for other people? How do you know what’s good for you? If you say you want to improve then you ought to know what’s good for you, but obviously you don’t because if you did then you would be improved. So, we don’t know. We do not really know how to interfere with the way the world is.

... Ο λόγος που θέλεις να γίνεις καλύτερος είναι επειδή δεν είσαι, αν μπορώ να το θέσω έτσι. Δεν είμαστε καλοί γιατί θέλουμε να γίνουμε. Έτσι ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις. Επειδή όλοι οι καθώς-πρέπει-καλοί στον κόσμο, είτε θέλουν να κάνουν καλό στους άλλους, είτε το κάνουν για τον εαυτό τους, είναι δημιουργοί προβλημάτων: στη βάση του «παρακαλώ επιτρέψτε μου να σας βοηθήσω αλλιώς θα πνιγείτε» που είπε η μαϊμού βάζοντας τα ψάρια για ασφάλεια πάνω στο δέντρο. Μερικές φορές το να κάνεις καλό στους άλλους και μάλιστα να κάνεις καλό στον εαυτό σου είναι καταπληκτικά καταστροφικό γιατί είναι γεμάτο έπαρση. Πώς ξέρεις τι είναι καλό για τους άλλους; Πώς ξέρεις τι είναι καλό για σένα; Αν λες ότι θέλεις να βελτιωθείς, θα έπρεπε να γνωρίζεις τι είναι καλό για εσένα, αλλά προφανώς δεν το γνωρίζεις γιατί αν το γνώριζες θα ήσουν ήδη βελτιωμένος. Δεν γνωρίζουμε λοιπόν. Δεν ξέρουμε πραγματικά πως να παρέμβουμε με τον τρόπο που ο Κόσμος Είναι.

For a decision-the freest of my actions just happens like hiccups inside me or like a bird singing outside me.

Η απόφαση - ο,τι πιο ελεύθερο από τις ενέργειές μου -  συμβαίνει ακριβώς όπως οι λόξυγγες μέσα μου ή σαν ένα πουλί που τραγουδά έξω μου.

...But civilized human beings are alarmingly ignorant of the fact that they are continuous with their natural surroundings. It is as necessary to have air, water, plants, insects, birds, fish, and mammals as it is to have brains, hearts, lungs, and stomachs. The former are our external organs in the same way that the latter are our internal organs. If then, we can no more live without the things outside than without those inside, the plain inference is that the words 'I' and 'myself' must include both sides. The sun, the earth, and the forests are just as much features of your own body as your brain. Erosion of the soil is as much a personal disease as leprosy, and many 'growing communities' are as disastrous as cancer.

... Αλλά τα "πολιτισμένα" ανθρώπινα όντα αγνοούν επικίνδυνα το γεγονός ότι είναι συνέχεια του φυσικού τους περιβάλλοντος. Είναι εξίσου απαραίτητο να έχουμε αέρα, νερό, φυτά, έντομα, πουλιά, ψάρια και θηλαστικά, όπως και να έχουμε εγκεφάλους, καρδιές, πνεύμονες και στομάχια. Τα πρώτα είναι τα εξωτερικά μας όργανα με τον ίδιο τρόπο που τα τελευταία είναι τα εσωτερικά μας όργανα. Εάν λοιπόν δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τα εξωτερικά όπως και χωρίς τα εσωτερικά, το απλό συμπέρασμα είναι ότι οι λέξεις «εγώ» και «εαυτός» πρέπει να περιλάβουν και τις δύο πλευρές. Ο ήλιος, η γη και τα δάση είναι εξίσου χαρακτηριστικά του σώματός σου με τον εγκέφαλό σου. Η διάβρωση του εδάφους είναι τόσο προσωπική ασθένεια όσο η λέπρα και πολλές "αναπτυσσόμενες κοινωνίες" είναι τόσο καταστροφικές όσο ο καρκίνος.

...Life and Reality are not things you can have for yourself unless you accord them to all others. They do not belong to particular persons any more than the sun, moon, and stars.

... Η Ζωή και η Αλήθεια δεν είναι κάτι που μπορείς να κατέχεις παρά μόνο να τις μοιραστείς με όλους τους άλλους. Δεν ανήκουν σε συγκεκριμένα άτομα, είναι σαν τον ήλιο, το φεγγάρι, τ' αστέρια.

Light, here, means awareness—to be aware of life, of experience as it is at this moment, without any judgments or ideas about it. In other words, you have to see and feel what you are experiencing as it is, and not as it is named. This very simple “opening of the eyes” brings about the most extraordinary transformation of understanding and living, and shows that many of our most baffling problems are pure illusion.

Φως, εδώ, σημαίνει επίγνωση - να γνωρίζεις τη ζωή, την εμπειρία όπως είναι αυτή τη στιγμή, χωρίς κρίσεις ή ιδέες γι αυτήν.  Με άλλα λόγια, να δείς και να αισθανθείς αυτό που βιώνεις όπως είναι και όχι όπως ονομάζεται.  Αυτό το πολύ απλό "άνοιγμα των ματιών" προκαλεί την πιο εξαιρετική μεταμόρφωση της κατανόησης και της ζωής και δείχνει ότι πολλά από τα πιο αινιγματικά προβλήματά μας είναι καθαρή ψευδαίσθηση.

But when you know for sure that your separate ego is a fiction, you actually feel yourself as the whole process and pattern of life. Experience and experiencer become one experiencing, known and knower one knowing.

Αν συνειδητοποιούσες ότι το ξεχωριστό εγώ είναι μια φαντασίωση θα ένιωθες βαθιά σαν την όλη διαδικασία και το πρότυπο της ζωής.  Η εμπειρία και ο εμπειρόμενος θα γίνονταν μια εμπειρία, το γνωστό και ο γνώστης μια γνώση.

Your body does not eliminate poisons by knowing their names. To try to control fear or depression or boredom by calling them names is to resort to superstition of trust in curses and invocations. It is so easy to see why this does not work. Obviously, we try to know, name, and define fear in order to make it “objective,” that is, separate from “I” .

Το σώμα σου δεν εξαλείφει τα δηλητήρια γνωρίζοντας τα ονόματά τους. Το να προσπαθείς να ελέγξεις τον φόβο, την κατάθλιψη ή την πλήξη καλώντας τα με το όνομά τους είναι σα να καταφεύγεις σε δεισιδαιμονίες, σε κατάρες και επικλήσεις.  Είναι τόσο εύκολο να καταλάβεις γιατί αυτό δεν λειτουργεί.  Προφανώς, προσπαθούμε να γνωρίσουμε, να ονομάσουμε και να ορίσουμε τον φόβο για να τον καταστήσουμε "αντικείμενο", δηλαδή χωριστό από το "Εγώ".

We seldom realize, for example, that our most private thoughts and emotions are not actually our own. For we think in terms of languages and images which we did not invent, but which were given to us by our society. We copy emotional reactions from our parents, learning from them that excrement is supposed to have a disgusting smell and that vomiting is supposed to be an unpleasant sensation. The dread of death is also learned from their anxieties about sickness and from their attitudes to funerals and corpses. Our social environment has this power just because we do not exist apart from a society. Society is our extended mind and body. Yet the very society from which the individual is inseparable is using its whole irresistible force to persuade the individual that he is indeed separate! Society as we now know it is therefore playing a game with self-contradictory rules.

Συνειδητοποιούμε σπάνια ότι οι πιο ιδιωτικές μας σκέψεις και συναισθήματα δεν είναι στην πραγματικότητα δικές μας. Γιατί σκεφτόμαστε από την άποψη των γλωσσών και των εικόνων που δεν επινοήσαμε, αλλά που μας δόθηκαν από την κοινωνία μας. Αντιγράφουμε τις συναισθηματικές αντιδράσεις από τους γονείς μας, μαθαίνοντας από αυτούς ότι τα περιττώματα υποτίθεται ότι έχουν μια αηδιαστική μυρωδιά και ότι ο έμετος υποτίθεται ότι είναι μια δυσάρεστη αίσθηση. Ο φόβος του θανάτου μαθαίνεται επίσης από τις ανησυχίες τους για την ασθένεια και τη στάση τους απέναντι στις κηδείες και τα πτώματα. Το κοινωνικό περιβάλλον μας έχει αυτή τη δύναμη μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούμε να υπάρξουμε έξω από μια κοινωνία. Η κοινωνία είναι το εκτεταμένο μυαλό και σώμα μας. Ωστόσο, η ίδια η κοινωνία από την οποία το άτομο είναι αδιάσπαστο χρησιμοποιεί όλη την ακαταμάχητη δύναμη για να το πείσει ότι είναι πράγματι ξεχωριστό! Η κοινωνία, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, παίζει ένα παιχνίδι με αυτοαναιρούμενους κανόνες.

What I am really saying is that you don’t need to do anything, because if you see yourself in the correct way, you are all as much extraordinary phenomenon of nature as trees, clouds, the patterns in running water, the flickering of fire, the arrangement of the stars, and the form of a galaxy. You are all just like that, and there is nothing wrong with you at all.

Αυτό που πραγματικά λέω είναι ότι δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα (για την βελτίωσή σας), γιατί αν δείτε τον εαυτό σας με τον σωστό τρόπο είστε ένα εξίσου εξαιρετικό φαινόμενο της φύσης όπως τα δέντρα, τα σύννεφα, τα χρώματα στο τρεχούμενο νερό, το τρεμοπαίξιμο της φωτιάς , η διάταξη των αστεριών και η μορφή ενός γαλαξία. Όλοι είσαστε ακριβώς έτσι, και δεν υπάρχει τίποτα λάθος πάνω σας.

And people get all fouled up because they want the world to have meaning as if it were words... As if you had a meaning, as if you were a mere word, as if you were something that could be looked up in a dictionary. You are meaning.

Παγιδευόμαστε επειδή θέλουμε ο κόσμος να έχει νόημα σαν να ήταν λέξεις ... η ζωή σου να είχε ένα νόημα, σαν να ήταν μια λέξη, σαν να ήταν κάτι που θα μπορούσες να δεις σε ένα λεξικό . Εσύ όμως είσαι το νόημα.

Problems that remain persistently insoluble should always be suspected as questions asked in the wrong way.

Προβλήματα που παραμένουν επίμονα άλυτα πρέπει πάντα να τα υποπτευόμαστε σαν ερωτήσεις που τίθενται με λάθος τρόπο.

Billions of years ago you were a big bang. But now you're a complicated human being. And then we cut ourselves off. And don't feel that we're still the big bang. But you are.

Πριν από δισεκατομμύρια χρόνια ήσουν το big bang και τώρα είσαι ένας περίπλοκος άνθρωπος. Κάποια στιγμή αποκόπηκες και δε νιώθεις ότι είσαι ακόμη το big bang. Αλλά είσαι.

Don't hurry anything. Don't worry about the future. Don't worry about what progress you're making. Just be entirely content to be aware of what is.

Μην βιάζεσαι για τίποτα. Μην ανησυχείς για το μέλλον. Μην ανησυχείς για την πρόοδο που κάνεις. Απλά νιώσε ολοκληρωτικά αυτάρκης σε αυτό που είναι και το γνωρίζεις.

Every intelligent individual wants to know what makes him tick, and yet is at once fascinated and frustrated by the fact that oneself is the most difficult of all things to know.

Κάθε νοήμων θέλει να μάθει τι είναι αυτό που το κάνει να κολλάει ενώ την ίδια στιγμή νοιώθει τη γοητεία αλλά και τη ματαιότητα του να γνωρίσει τον εαυτό του.

We can’t reimpose old myths on ourselves or believe in new ones made up out of a desire for comfort; therefore, the path of self-examination is the only one a person of conscience can reasonably follow.

Δεν μπορούμε να μείνουμε προσκολλημένοι στους παλιούς μύθους για τον εαυτό μας ή να πιστέψουμε σε νέους που δημιουργήθηκαν από την επιθυμία για άνεση. Επομένως, για ένα συνειδητό άτομο, η πορεία της αυτοεξέτασης είναι η μόνη εύ-λογη να ακολουθήσει.

But spontaneity is not by any means a blind, disorderly urge, a mere power of caprice. A philosophy restricted to the alternatives of conventional language has no way of conceiving an intelligence which does not work according to plan, according to a one-at-a-time order of thought. Yet the concrete evidence of such an intelligence is right to hand in our own thoughtlessly ordered bodies. For the Tao does not 'know' how it produces the universe just as we do not 'know' how we construct our brains.

Ο αυθορμητισμός δεν είναι με κανένα τρόπο μια τυφλή, ασταθής ώθηση καπρίτσιου. Μια φιλοσοφία που περιορίζεται στις εναλλακτικές της συμβατικής γλώσσας δεν έχει τρόπο να συλλάβει μια νοημοσύνη η οποία δεν λειτουργεί σύμφωνα με κάποιο σχέδιο, σύμφωνα με μια διαχρονικά τακτοποιημένη σκέψη. Ωστόσο, οι συγκεκριμένες ενδείξεις μιας τέτοιας νοημοσύνης πάνε χέρι με χέρι με τα χωρίς "σκέψη" σχεδιασμένα σώματά μας. Γιατί το Ταό δεν "ξέρει" πώς παράγει το σύμπαν όπως ακριβώς εμείς δεν "ξέρουμε" πώς κατασκευάζουμε τον εγκέφαλό μας.