What is the next step, the practical application? —I will answer that the absolutely vital thing is to consolidate your understanding, to become capable of enjoyment, of living in the present, and of the discipline which this involves. Without this you have nothing to give.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα, η πρακτική εφαρμογή;  - Θα απαντήσω ότι το απολύτως ζωτικό είναι να εδραιώσεις την κατανόησή σου, να καταστείς ικανή/ός για απόλαυση, να ζήσεις στο παρόν με τη πειθαρχία που συνεπάγεται αυτό.  Χωρίς αυτό δεν έχεις τίποτα να δώσεις.

Paradoxical as it may seem, the purposeful life has no content, no point. It hurries on and on, and misses everything. Not hurrying, the purposeless life misses nothing, for it is only when there is no goal and no rush that the human senses are fully open to receive the world.

Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, η γεμάτη στόχους ζωή είναι χωρίς περιεχόμενο. Συνέχεια βιάζεται και τελικά χάνει τα πάντα.
Η μη βιαζόμενη άσκοπη ζωή δεν χάνει τίποτα, γιατί μόνο όταν δεν υπάρχει στόχος και καμία βιασύνη οι ανθρώπινες αισθήσεις είναι πλήρως ανοικτές να δεχτούν τον κόσμο.

We all cast a shadow and it's better to carry your own than to stick it on someone else.

Το θέατρο σκιών παίζεται μόνο εάν κάθε χαρακτήρας κρατά τη δική του σκιά και δε πέφτει η μια πάνω στην άλλη.

There are no wrong feelings.

There may be wrong actions in the sense of actions contrary to the rules of human communication. But the way you feel towards other people: loving, hating, et cetera, et cetera; there aren’t any wrong feelings.

And so, to try and force one’s feelings to be other than what they are is absurd. And furthermore: dishonest.

But you see: the idea that there are no wrong feelings is an immensely threatening one to people who are afraid to feel.

This is one of the peculiar problems of our culture: we are terrified of our feelings. We think that if we give them any scope and if we don’t immediately beat them down, they will lead us down into all kinds of chaotic and destructive actions.

But if, for a change, we would allow our feelings and look upon their comings and goings as something as beautiful and necessary as changes in the weather, the going of night and day and the four seasons, we would be at peace with ourselves.

What is so problematic for Western man is not so much his struggles with other people and their needs and problems as his struggle with his own feelings. With what he will allow himself to feel and what he won’t allow himself to feel...

He is afraid to loathe somebody, because you’re not supposed to hate people. He is ashamed to be so overcome with the beauty of something, that he goes out of his mind over this beauty. Because all that kind of thing is ‘not being in control, old boy‘; not having your hands on the wheel.

I think this is the most releasing thing that anybody can possibly understand. That your inner feeling is never wrong. What you feel is never wrong – it may not be a right guide as to what you should do, but it is right that you should have the feeling of hating, or of being sad, or of being terrified. When a person comes to himself he comes to be one with his own feeling, and that is the only way to be in a position of controlling it.

Δεν υπάρχουν λάθος συναισθήματα.

Μπορεί να υπάρχουν λανθασμένες ενέργειες με την έννοια ότι αντιβαίνουν στους κανόνες της ανθρώπινης επικοινωνίας. Αλλά αυτό που αισθάνεστε προς τους άλλους: αγάπη, μίσος, κ.λπ., κ.λπ. δεν είναι λάθος συναίσθημα.

Κι έτσι, το να προσπαθήσουμε να εξαναγκάσουμε τα συναισθήματά μας να είναι διαφορετικά από αυτά που είναι, είναι παράλογο. Και επιπλέον: ανέντιμο.

Αλλά βλέπετε: η ιδέα ότι δεν υπάρχουν λάθος συναισθήματα είναι εξαιρετικά απειλητική για τους ανθρώπους που φοβούνται να νιώσουν.

Αυτό είναι ένα από τα περίεργα προβλήματα της κουλτούρας μας: φοβόμαστε τα συναισθήματά μας. Νομίζουμε ότι αν τους δώσουμε κάποια περιθώρια, αν δεν τα καταστείλουμε αμέσως, θα μας οδηγήσουν σε κάθε είδους χαοτικές και καταστροφικές ενέργειες.

Αλλά εάν, για μια αλλαγή, επιτρέπαμε τα συναισθήματά μας και βλέπαμε να έρχονται και να φεύγουν ως κάτι τόσο όμορφο και απαραίτητο όσο οι αλλαγές στον καιρό, η νύχτα και η μέρα ή οι τέσσερις εποχές, θα είχαμε ειρήνη με τον εαυτό μας.

Αυτό που είναι το τόσο προβληματικό για τον δυτικό άνθρωπο δεν είναι τόσο η πάλη του με τους άλλους ανθρώπους, τις ανάγκες και τα προβλήματά τους όσο η πάλη του με τα συναισθήματά του. Με αυτό που θα επιτρέψει ή δεν θα επιτρέψει στον εαυτό του να αισθανθεί...

Φοβάται να αποστραφεί κάποιον γιατί υποτίθεται ότι δεν μισεί κανέναν. Ντρέπεται τόσο πολύ να ξετρελαθεί με την ομορφιά που τα χάνει εντελώς απέναντι της. Επειδή όλα αυτά τα πράγματα «δεν είναι υπό έλεγχο γέρο μου, δεν έχω τα χέρια μου στο τιμόνι».

Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο απελευθερωτικό πράγμα που μπορεί κανείς να καταλάβει. Ότι η εσωτερική του αίσθηση δεν είναι ποτέ λανθασμένη. Αυτό που αισθάνεται ποτέ δεν είναι λάθος - ίσως να μην είναι ο σωστός οδηγός για το τι πρέπει να κάνει, αλλά είναι σωστό να έχει το αίσθημα του μίσους, της θλίψης ή του τρόμου. Όταν κάποιος έρχεται πιο κοντά στον εαυτό του, γίνεται ένα με το συναίσθημα του και αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο αποκτά τη δυνατότητα να το ελέγξει.

What is the next step, the practical application? —I will answer that the absolutely vital thing is to consolidate your understanding, to become capable of enjoyment, of living in the present, and of the discipline which this involves. Without this you have nothing to give.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα, η πρακτική εφαρμογή; - Θα απαντήσω ότι το απολύτως ζωτικό είναι να εδραιώσετε την κατανόησή σας, να καταστείτε ικανοί για απόλαυση, να ζήσετε στο παρόν και την πειθαρχία που αυτό συνεπάγεται. Χωρίς αυτό δεν έχετε τίποτα να δώσετε.

Suppressing the fear of death makes it all the stronger. The point is only to know, beyond any shadow of doubt, that "I" and all other "things" now present will vanish, until this knowledge compels you to release them - to know it now as surely as if you had just fallen off the rim of the Grand Canyon. Indeed you were kicked off the edge of a precipice when you were born, and it's no help to cling to the rocks falling with you. If you are afraid of death, be afraid. The point is to get with it, to let it take over - fear, ghosts, pains, transience, dissolution, and all. And then comes the hitherto unbelievable surprise; you don't die because you were never born. You had just forgotten who you are.

Η καταστολή του φόβου του θανάτου τον κάνει όλο και πιο ισχυρό. Το μόνο που μένει να γνωρίζεις είναι, πέρα ​​από κάθε αμφιβολία, ότι «εγώ» και όλα τα άλλα «πράγματα» που υπάρχουν τώρα θα εξαφανιστούν, έως ότου η Γνώση σε αναγκάσει να τα Απελευθερώσεις - να το γνωρίζεις τώρα τόσο σίγουρα σαν να έχεις μόλις γκρεμιστεί από το χείλος του Γκραν Κάνυον.
Στ' αλήθεια σε κλωτσήσανε από την άκρη του γκρεμού όταν γεννήθηκες και δεν βοηθάει να προσκολληθείς στους βράχους που πέφτουν μαζί σου.
Αν φοβάσαι το θάνατο, να τον φοβάσαι. Το θέμα είναι να ζήσεις μαζί τους, να αφήσεις να υπάρχουν: φόβοι, φαντάσματα, πόνοι, παροδικότητα, διάλυση. Και τότε έρχεται η απίστευτη έκπληξη: Δεν πεθαίνεις γιατί δεν γεννήθηκες ποτέ, απλά ξέχασες ποιος είσαι.

To remain stable is to refrain from trying to separate yourself from a pain because you know that you cannot. Running away from fear is fear, fighting pain is pain, trying to be brave is being scared. If the mind is in pain, the mind is pain. The thinker has no other form than his thought. There is no escape.

Το να μείνεις ευ-σταθής σημαίνει να μην προσπαθείς να διαχωρίσεις τον εαυτό σου από το πόνο, γιατί γνωρίζεις ότι δεν μπορείς. Το να τρέξεις μακριά από τον φόβο είναι φόβος, η καταπολέμηση του πόνου είναι πόνος, προσπαθώντας να είσαι γενναίος φοβάσαι. Αν ο νους είναι στο πόνο, ο νους είναι πόνος. Ο σκεπτόμενος δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι σκέψεις του. Δεν υπάρχει διαφυγή.

 Advice? I don’t have advice. Stop aspiring and start writing. If you’re writing, you’re a writer. Write like you’re a goddamn death row inmate and the governor is out of the country and there’s no chance for a pardon. Write like you’re clinging to the edge of a cliff, white knuckles, on your last breath, and you’ve got just one last thing to say, like you’re a bird flying over us and you can see everything, and please, for God’s sake, tell us something that will save us from ourselves. Take a deep breath and tell us your deepest, darkest secret, so we can wipe our brow and know that we’re not alone. Write like you have a message from the king. Or don’t. Who knows, maybe you’re one of the lucky ones who doesn’t have to

Συμβουλή; Δεν έχω συμβουλές. Σταμάτα να είσαι επίδοξος συγγραφέας και άρχισε να γράφεις. Αν γράφεις, είσαι συγγραφέας. Γράψε σαν να είσαι ένας καταραμένος θανατοποινίτης, ο κυβερνήτης είναι έξω από τη χώρα και δεν υπάρχει καμία πιθανότητα χάρης. Γράψε σαν να είσαι κρεμασμένος στην άκρη ενός γκρεμού, τα χέρια σου δεν αντέχουν άλλο, είσαι λίγο πριν τη τελευταία αναπνοή σου, και έχεις ένα μόνο τελευταίο πράγμα να πεις σαν να είσαι ένα πουλί που πετά από πάνω μας και μπορείς να δεις τα πάντα, και σε παρακαλώ, για όνομα του Θεού, να μας πεις κάτι που θα μας σώσει από τους εαυτούς μας.
Πάρε μια βαθιά ανάσα και πες μας το βαθύτερο, το πιο σκοτεινό μυστικό σου, ώστε να μπορούμε να σκουπίσουμε το μέτωπό μας και να μάθουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Γράψε σαν να έχεις ένα μήνυμα από το βασιλιά. Ή μη κάνεις τίποτα. Ποιος ξέρει, ίσως είσαι από τους τυχερούς που δεν χρειάζεται.