... προσωπικά με απασχολούν προφανώς όλα αυτά τα θέματα. Ανησυχώ πολύ για την οικολογία, για τη διατήρηση της φυσικής κληρονομιάς. Ανησυχώ για τις φυλακές, για το δίκαιο, για τα οικονομικά, για τα νοσοκομεία. Και κάνω πολλή δουλειά σε αυτούς τους τομείς. Αλλά τώρα για δες, πόσο ύπουλη είναι η ανησυχία για οποιοδήποτε θέμα που αφορά τη συμπόνια προς τον άνθρωπο. Δε θα ήθελες ο χειρούργος που σε χειρουργεί για να αφαιρέσει μια σκωληκοειδή απόφυση να ανησυχεί τόσο πολύ για σένα που να τρέμει το χέρι του. Γι' αυτό οι χειρούργοι τείνουν να κάνουν τις επεμβάσεις τους με έναν αυθόρμητο τρόπο. Αστειεύονται μεταξύ τους ενώ χειρουργούν. Δεν πρέπει να ανησυχούν συναισθηματικά γιατί θα έτρεμαν τα χέρια τους.

Έτσι, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, όταν κάνουμε κάτι με τον τρόπο της πολιτικής δράσης πρέπει να το κάνουμε με μια συγκεκριμένη αίσθηση αποστασιοποίησης, σαν να μην έχει σημασία. Ο Gary Snyder είπε ότι για να κάνεις καλή οικολογική δουλειά πρέπει καταρχάς να συνειδητοποιήσεις ότι δεν έχει σημασία αν θα πετύχεις ή θα αποτύχεις. Το σύμπαν θα συνεχίσει. Θα είναι ένα χάος για ίσως ένα εκατομμύριο χρόνια, αλλά μετά από αυτό θα διορθωθεί και θα ξεκινήσει από την αρχή.

Τώρα, αν το ξέρετε αυτό και είστε βασισμένοι σε αυτή την αίσθηση ότι είναι πραγματικά όλα εντάξει, τότε μπορείτε να προχωρήσετε στη δουλειά της διόρθωσης και της εκτέλεσης πραγμάτων που πρέπει να γίνουν αυτή τη στιγμή, χωρίς να χάσετε το όριό σας. Όταν μια πολιτική πρωτοβουλία είναι μια εκδήλωση κάποιου που έχει χάσει το μέτρο του θα αποτύχει. Και επομένως αντιπαθώ έντονα τα περισσότερα είδη πολιτικού ενθουσιασμού γιατί είναι εκδηλώσεις χαμένου μέτρου. Και αυτό είναι το βασικό μου συναίσθημα σχετικά με αυτό. Ανησυχώ για όλα τα μεγάλα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα της εποχής μας - για τον ρατσισμό και τη φτώχεια και ούτω καθεξής - αλλά δεν πρόκειται να χάσω το όριό μου γι' αυτό.

Now, first of all, I’m personally obviously concerned about all these issues. I’m very concerned about ecology, about the conservation of our natural heritage. I’m concerned about prisons, about law, about economics, about hospitals. And I do a lot of work in these domains. But now, look here: Concern about any issue involving compassion towards human beings is tricky. You would not want your surgeon who’s operating on you to remove a bum appendix to be so concerned about you that his hand shakes when he’s operating. And so surgeons tend to do their operations in a kind of offhand way. They joke with each other while they’re operating. Because they must not be concerned in an emotional way, because their hands would shake.

So, in exactly the same way, when we do something in the way of political action, we must do it with a certain sense of detachment as if it didn’t matter. Gary Snyder, the poet (who’s a great friend of mine), he said that to do good ecological work you must in the first place realize that it doesn’t matter whether you succeed or fail. The universe will go on. It will be a mess for maybe a million years, but after that it’ll correct itself and begin all over again.

Now, if you know that, and you’re grounded on that sensation that it’s really all alright, then you can go into the work of correcting and doing things that need to be done right now without losing your temper. When a political initiative is a manifestation of somebody who’s lost his temper, it’ll fail. And therefore I dislike intensely most kinds of political enthusiasm, because they are manifestations of lost tempers. And that’s my basic feeling with regard to this. I am concerned about all the great political and economic issues of our time—about racism and poverty and so on and so forth—but I’m not going to lose my temper about it.

https://www.organism.earth/library/document/elliot-mintz-interviews-alan-watts

Οι εραστές

Τώρα, αποκαλύπτεται ότι ο κόσμος ο θεϊκός δεν είναι άλλος από τον κόσμο τον καθημερινό.

Τώρα, κάθε πράγμα, κάθε συμβάν, και το πιο απλό, και το πιο ασήμαντο, που πέφτει στην αντίληψη της όρασης και της ακοής, είναι γεμάτο, είναι πλήρες, είναι υπεραρκετό.

Ο νους δεν έχει πλέον ανάγκη να βάλει κατά μέρος τα ασήμαντα, στην αγωνία του να επισημάνει τα σπουδαία. Όλα είναι πια σπουδαία και μεγαλειώδη.

Οι εραστές αφήνουν πίσω τους τον κόσμο του ωρολογιακού χρόνου και περνούν, απαλά, στον κόσμο του αληθινού χρόνου, όπου τα συμβάντα, χωρίς καμία βιασύνη, έρχονται και αντιπαρέρχονται. Δεν έχουν ανάγκη τη παρέμβαση του νου για να ορίσει τον χρόνο με το ρολόι. Τα συμβάντα ορίζουν μόνα τους τον χρόνο. Σαν τον "φτασμένο" τραγουδιστή, που δεν τραγουδάει ο ίδιος το τραγούδι, αλλά το αφήνει μόνο του "να βγει" μέσα από τη φωνή του - γιατί διαφορετικά θα χάσει πολλά από τη γλύκα της μελωδίας και τη χάρη του ρυθμού - έτσι και οι ολοκληρωμένοι εραστές βλέπουν από εδώ και εμπρός τη ζωή να πραγματώνεται από μόνη της, με μια ασταμάτητη ροή, όπου οι αντιθέσεις έχουν εκλείψει, και ενεργητικό και παθητικό, "μέσα" και "έξω" είναι ακριβώς τα ίδια.

Μετάφραση Μάριου Βερέττα

life requires no future to complete itself nor explanation to justify itself. In this moment it is finished.

Η ζωή δεν έχει ανάγκη το μέλλον για να ολοκληρωθεί ούτε κάποια ερμηνεία για να δικαιωθεί.  Εδώ και τώρα έχει τελειωθεί.

... It is amazing. Silence is the origin of sound just as space is the origin of stars, and woman is the origin of man. If you listen and pay close attention to what is, you will discover that there is no past, no future, and no one listening. You cannot hear yourself listening. You live in the eternal now and you are that. It is really extremely simple, and that is the way it is.

... Είναι εκπληκτικό. Η σιωπή είναι η προέλευση του ήχου ακριβώς όπως το διάστημα είναι η προέλευση των αστεριών και η γυναίκα είναι η καταγωγή του άντρα. Αν αφουγκραστείς και δώσεις προσοχή σε αυτό που είναι θα ανακαλύψεις ότι δεν υπάρχει παρελθόν, ούτε μέλλον και κανείς για να αφουγκραστεί. Δεν μπορείς να ακούσεις τον εαυτό σου να αφουγκράζεται. Ζείς στο αιώνιο τώρα και είσαι αυτό που είναι. Είναι εκπληκτικά εξαιρετικά απλό κι ακριβώς έτσι είναι.

No work or love will flourish out of guilt, fear, or hollowness of heart, just as no valid plans for the future can be made by those who have no capacity for living now.

Κανένα έργο ή αγάπη δεν θα ανθίσει μέσα από την ενοχή, το φόβο ή την κενότητα της καρδιάς, όπως δεν μπορούν να υπάρξουν έγκυρα σχέδια για το μέλλον από αυτούς που δεν έχουν την ικανότητα να ζήσουν το σήμερα.

Αν σήμερα είμαστε υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουμε τη νευτώνεια μηχανική στην περιοχή της φυσικής, οφείλουμε να κάνουμε το ίδιο και στις περιοχές της ψυχολογίας και της ηθικής. Γιατί με την ίδια έννοια που τα άτομα δεν θεωρούνται πλέον σαν σφαίρες που μπαίνουν σε κίνηση από τα χτυπήματα των άλλων, έτσι και οι δράσεις δεν είναι οντότητες που υποχρεώνονται να λειτουργούν κάτω από καθορισμένα κίνητρα. Οι δράσεις μας μοιάζουν να υπαγορεύονται από άλλα πράγματα στο βαθμό που το άτομο που αναλαμβάνει τη δράση ταυτίζει τον εαυτό του μόνο με ένα τμήμα της κατάστασης, όπου η θέληση είναι χωρισμένη από τα πάθη ή ο νους χωρισμένος από το σώμα.
Αλλά όταν ταυτίζει τον εαυτό του με τα πάθη και το σώμα του, τότε δεν θα φαίνεται ότι η δράση του υποκινείται από κάτι έξω από τον εαυτό του. Κι αν μπορέσει να προχωρήσει ακόμη και να δεί ότι δεν είναι απλά σώμα αλλά το σύνολο της σχέσης σώμα-περιβάλλον, τότε θα πάψει να αισθάνεται ότι υποκινείται να δράσει ακόμη κι απ' το περιβάλλον.
Το αποτέλεσμα μοιάζει να ελέγχεται παθητικά από το αίτιό του, μόνον όταν θεωρείται ξεχωριστό από το αίτιο. Αλλά όταν αίτιο και αποτέλεσμα είναι όροι της ίδιας δράσης, τότε δεν υπάρχει πλέον ούτε ελεγκτής ούτε ελεγχόμενο.

Βερέττας, ό.π.

If happiness always depends on something expected in the future, we are chasing a will-o’-the-wisp that ever eludes our grasp, until the future, and ourselves, vanish into the abyss of death.

Αν η ευτυχία εξαρτάται πάντα από κάτι που αναμένουμε στο μέλλον, κυνηγάμε κάτι που πάντα θα ξεφεύγει μέχρι που μέλλον κι εμείς μαζί εξαφανιστούμε στην άβυσσο του θανάτου.

There is only this now. It does not come from anywhere; it is not going anywhere. It is not permanent, but it is not impermanent. Though moving, it is always still. When we try to catch it, it seems to run away, and yet it is always here and there is no escape from it. And when we turn around to find the self which knows this moment, we find that it has vanished like the past.

Υπάρχει τώρα μόνο αυτό. Δεν προέρχεται από πουθενά, δεν πηγαίνει πουθενά. Δεν είναι μόνιμο αλλά δεν είναι παροδικό. Αν και κινείται είναι πάντα ακίνητο. Όταν προσπαθούμε να το πιάσουμε φαίνεται να τρέχει μακριά και ακόμα είναι πάντα εδώ και δεν υπάρχει διαφυγή από αυτό. Και όταν γυρίζουμε για να βρούμε τον εαυτό που γνωρίζει αυτή τη στιγμή, διαπιστώνουμε ότι έχει εξαφανιστεί όπως το παρελθόν.

For unless one is able to live fully in the present, the future is a hoax. There is no point whatever in making plans for a future which you will never be able to enjoy. When your plans mature, you will still be living for some other future beyond. You will never, never be able to sit back with full contentment and say, "Now, I've arrived!" Your entire education has deprived you of this capacity because it was preparing you for the future, instead of showing you how to be alive now.

Αν δεν είναι ικανός κάποιος να ζει πλήρως στο παρόν, το μέλλον είναι μια φάρσα. Δεν έχει νόημα να σχεδιάζεις ένα μέλλον που δεν θα μπορέσεις ποτέ να απολαύσεις. Όταν τα σχέδιά σου προχωρήσουν θα εξακολουθείς να ζείς για κάποιο άλλο μέλλον. Ποτέ δεν θα είσαι σε θέση να καθίσεις με πλήρη ικανοποίηση και να πεις: "Τώρα, έχω φτάσει!"
Όλη η εκπαίδευσή σου σου στέρησε αυτή την ικανότητα, επειδή σε προετοίμαζε για το μέλλον αντί να σου δείξει πώς να ζείς σήμερα.

You can’t live at all unless you can live fully now.

Αν δε μπορέσεις να ζήσεις σήμερα δε θα ζήσεις ποτέ

This very moment, this very world, this very body is the point. Now. You see? But, if you’re seeking something beyond all the time, you never get with it. You’re never here.

Αυτή η στιγμή, αυτός ο κόσμος, αυτό το σώμα είναι το σημείο. Σήμερα. Μπορείς να το δεις; Αλλά εάν το αναζητάς όλη την ώρα στο υπερπέραν δε θα μπορέσεις ποτέ να το δεις. Δεν θα είσαι ποτέ εδώ.

και κάτι από Λάο Τσε

Αν νιώθεις θλιμμένη/ος           ζεις στο παρελθόν

Αν είσαι αγχωμένη/ος          ζεις στο μέλλον

Αν είσαι γαλήνια/ος            ζεις στο παρόν

If you feel pained you live in the past.

If you are anxious, you live in the future.

If you are peaceful, you live in present

We are living in a culture entirely hypnotized by the illusion of time, in which the so-called present moment is felt as nothing but an infintesimal hairline between an all-powerfully causative past and an absorbingly important future. We have no present. Our consciousness is almost completely preoccupied with memory and expectation. We do not realize that there never was, is, nor will be any other experience than present experience. We are therefore out of touch with reality. We confuse the world as talked about, described, and measured with the world which actually is. We are sick with a fascination for the useful tools of names and numbers, of symbols, signs, conceptions and ideas.

Ζούμε σε μια κουλτούρα που είναι εντελώς υπνωτισμένη από την ψευδαίσθηση του χρόνου, στην οποία η αποκαλούμενη παρούσα στιγμή δεν γίνεται αισθητή παρά σαν μια απειροστή λεπτή γραμμή ανάμεσα σε ένα παρελθόν παντοδύναμα αίτιο και ένα μέλλον απόλυτα σημαντικό. Δεν έχουμε κανένα παρόν. Η συνείδησή μας είναι σχεδόν εντελώς προσηλωμένη στη μνήμη και τη προσδοκία. Δεν συνειδητοποιούμε ότι ποτέ δεν υπήρξε, υπάρχει, ούτε θα υπάρξει άλλη εμπειρία παρά η παρούσα εμπειρία. Επομένως, είμαστε εκτός επαφής με την πραγματικότητα. Μπερδεύουμε τον κόσμο όπως συζητήθηκε, περιγράφηκε και μετρήθηκε με τον κόσμο που πραγματικά είναι. Είμαστε άρρωστα γοητευμένοι με τα χρήσιμα εργαλεία των ονομάτων, των αριθμών, των συμβόλων, των σημείων, των αντιλήψεων και ιδεών.

What is the next step, the practical application? —I will answer that the absolutely vital thing is to consolidate your understanding, to become capable of enjoyment, of living in the present, and of the discipline which this involves. Without this you have nothing to give.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα, η πρακτική εφαρμογή; - Θα απαντήσω ότι το απολύτως ζωτικό είναι να εδραιώσετε την κατανόησή σας, να καταστείτε ικανοί για απόλαυση, να ζήσετε στο παρόν και την πειθαρχία που αυτό συνεπάγεται. Χωρίς αυτό δεν έχετε τίποτα να δώσετε.

Only those who have cultivated the art of living completely in the present have any use for making plans for the future, for when the plans mature they will be able to enjoy the results

Μόνο όσοι έχουν καλλιεργήσει την τέχνη της ζωής εντελώς στο παρόν έχουν την ικανότητα να κάνουν σχέδια για το μέλλον και όταν τα σχέδια ωριμάσουν να είναι ικανοί να τα απολαύσουν.

Tomorrow never comes

Το αύριο είναι ήδη εδώ

For eternally and always there is only now, one and the same now; the present is the only thing that has no end.

Αιώνια και πάντα υπάρχει μόνο το τώρα, το ένα και μοναδικό τώρα. Μόνο το τώρα δεν έχει τέλος.

This is the real secret of life - to be completely engaged with what you are doing in the here and now. And instead of calling it work, realize it is play.

Αυτό είναι το πραγματικό μυστικό της ζωής - να είσαι πλήρως συνδεδεμένος με αυτό που κάνεις εδώ και τώρα. Και αντί να το ονομάζεις δουλειά συνειδητοποίησε ότι είναι παιχνίδι

There are, then, two ways of understanding an experience. The first is to compare it with the memories of other experiences, and so to name and define it. This is to interpret it in accordance with the dead and the past. The second is to be aware of it as it is, as when, in the intensity of joy, we forget past and future, let the present be all, and thus do not even stop to think, “I am happy".

Υπάρχουν δυο τρόποι κατανόησης μιας εμπειρίας. Ο πρώτος είναι να τη συγκρίνουμε με τις αναμνήσεις άλλων εμπειριών και έτσι να την ονομάσουμε και να την καθορίσουμε. Αυτό σημαίνει ότι την ερμηνεύουμε σύμφωνα με το νεκρό παρελθόν. Ο δεύτερος είναι να την αντιληφθούμε ακριβώς όπως είναι, όπως όταν, στην ένταση της χαράς, ξεχνάμε το παρελθόν και το μέλλον, αφήνουμε το παρόν να είναι όλα, και έτσι ούτε καν στεκόμαστε για να σκεφτούμε: "Είμαι χαρούμενος".

In pursuing spiritual disciplines, however, such as yoga, Zen, and also psychotherapy, there arises a difficulty. This difficulty lies in wanting to find a method whereby I can change my consciousness and improve myself. But the self that needs to be improved is the one that is doing the improving, and so I am rather stuck. I find out that the reason I think I believe in God is that I hope that somehow God will rescue me. In other words, I want to hang on to my own existence and feel rather shaky about doing that for myself, so I hope there is a God who will take care of it. Or I may think that if only I could be loving, I would have a better opinion of myself. I could face myself if I were more loving. So by some gimmickry the unloving me has to turn itself into a loving me. This is just like trying to lift yourself off the ground with your own bootstraps; it cannot be done. That is why religion, in practice, mainly produces hypocrisy and guilt, due to the constant failure of these enterprises.

...This is therefore to say that the transformation of human consciousness through meditation is frustrated so long as we think of it as something that I by myself can bring about, by some sort of wangle, by some sort of gimmick. Because you see it leads to endless games of spiritual one-up-man-ship. And of guru competition. Of my guru being more effective than your guru. My yogas are faster than your yoga. I am more aware of myself than you are. I am humbler than you are. I am sorrier for my sins than you are. I love you more than you love me. There’s this interminable goings on where people fight and wonder whether they are a bit more evolved than somebody else and so on.

All that can just fall away. And then we get this strange feeling that we’ve never had in our lives except occasionally by accident. Some people get a glimpse that we are no longer this poor little stranger and afraid in a world it never made. But that you ARE this universe. And you are creating it at every moment. Because you see it starts now. It didn’t begin in the past. There was no past. If the universe began in the past, when that happened it was now. But it is still now and the universe is still beginning now and it’s trailing off like the wake of a ship from now and as the wake of the ship fades out, so does the past. You can look back there to explain things but the explanation disappears. You will never find it there. Things are not explained by the past. They’re explained by what happens now. That creates the past. And it begins here.

Στην επιδίωξη πνευματικών κλάδων, όπως η γιόγκα, το ζεν, ακόμα και η ψυχοθεραπεία, υπάρχει μια δυσκολία. Αυτή η δυσκολία έγκειται στο να θέλω να βρω μια μέθοδο με την οποία μπορώ να αλλάξω τη συνείδησή μου και να βελτιώσω τον εαυτό μου. Αλλά ο εαυτός που πρέπει να βελτιωθεί είναι αυτός που κάνει τη βελτίωση και γι ' αυτό είμαι μάλλον κολλημένος. Βλέπω ότι ο λόγος που νομίζω ότι πιστεύω στο Θεό είναι ότι ελπίζω ότι με κάποιο τρόπο ο Θεός θα με σώσει. Με άλλα λόγια, θέλω να κρατηθώ από την ίδια μου την ύπαρξη και επειδή αισθάνομαι λίγο ασταθής στο να το κάνω αυτό μόνος μου ελπίζω να υπάρχει θεός που θα το φροντίσει. Ή μπορεί να σκέφτομαι ότι αν μόνο μπορούσα να είμαι αγαπητός θα είχα καλύτερη γνώμη για τον εαυτό μου. Θα μπορούσα να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου αν είχα περισσότερη αγάπη. Επομένως, με κάποια τεχνάσματα, ο μη αγαπητός εαυτός μου πρέπει να μετατραπεί σε αγαπητό. Είναι σαν να προσπαθείς να σηκώσεις τον εαυτό σου από το έδαφος με τις δικές σου δυνάμεις, δεν μπορεί να γίνει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η θρησκεία, στην πράξη, παράγει κυρίως υποκρισία και ενοχή, λόγω της συνεχούς αποτυχίας αυτών των επιχειρήσεων.

...Αυτό σημαίνει, λοιπόν, ότι η μεταμόρφωση της ανθρώπινης συνείδησης μέσω του διαλογισμού μας απογοητεύει όσο τη σκεφτόμαστε ως κάτι που εγώ ο ίδιος μπορώ να φέρω, με κάποιου είδους πονηριά, με κάποιου είδους τέχνασμα. Γιατί βλέπεις ότι οδηγεί σε ατελείωτα παιχνίδια πνευματικής τυφλής πίστης. Και ανταγωνισμό των γκουρού. Ο γκουρού μου είναι πιο αποτελεσματικός από τον γκουρού σου. Η γιόγκα μου είναι πιο γρήγορη από τη γιόγκα σου. Είμαι πιο συνειδητός με τον εαυτό μου από σένα. Είμαι πιο ταπεινός από σένα. Λυπάμαι περισσότερο για τις αμαρτίες μου απ ' ότι εσύ. Σ' αγαπώ περισσότερο απ' ό,τι μ ' αγαπάς. Όλα αυτά συμβαίνουν εκεί που οι άνθρωποι μάχονται και αναρωτιούνται αν είναι λίγο πιο εξελιγμένοι από κάποιον άλλον και ούτω καθεξής.

Όλα αυτά μπορούν απλά να καταπέσουν. Και τότε παίρνουμε αυτό το παράξενο συναίσθημα που δεν είχαμε στη ζωή μας παρά περιστασιακά, τυχαία. Μερικοί άνθρωποι βλέπουμε ότι δεν είμαστε πλέον αυτός ο φτωχός μικρός ξένος που φοβάται σε έναν κόσμο που ποτέ δεν έκανε. Αλλά ότι ΕΊΜΑΣΤΕ αυτό το σύμπαν. Και το δημιουργούμε κάθε στιγμή. Επειδή βλέπουμε ότι ξεκινά τώρα. Δεν ξεκίνησε στο παρελθόν. Δεν υπήρχε παρελθόν. Εάν το σύμπαν ξεκίνησε στο παρελθόν, όταν συνέβη αυτό ήταν τώρα. Αλλά είναι ακόμα τώρα και το σύμπαν ακόμα αρχίζει τώρα και αφήνει τα ίχνη του σαν τα απόνερα του πλοίου από το τώρα και καθώς τα απόνερα του πλοίου ξεθωριάζουν, το ίδιο και το παρελθόν. Μπορείτε να κοιτάξετε στο παρελθόν για να εξηγήσετε τα πράγματα αλλά η εξήγηση εξαφανίζεται. Δεν θα τη βρείτε ποτέ εκεί. Τα πράγματα δεν εξηγούνται από το παρελθόν. Εξηγούνται από αυτό που συμβαίνει τώρα. Αυτό δημιουργεί το παρελθόν. Και αρχίζει εδώ.