Despite the Christian intuition of the world as the Body of  Christ, the natural universe has been considered apart from and even opposed to God because it has not been experienced as one body.

Παρά τη χριστιανική διαίσθηση του κόσμου ως Σώματος του Χριστού, το φυσικό σύμπαν θεωρήθηκε χωριστό — και ακόμα αντίθετο — από τον Θεό, επειδή δεν βιώθηκε ως ένα σώμα.

Considered as nothing more than a multiplicity of transient bodies, it appears that the natural world is finite and contingent upon something other than itself. No part of it remains, no part of it is being but only has being, and if the whole is only the sum of the parts, the whole cannot exist of itself. 

Αν τον δούμε ως απλό πλήθος παροδικών σωμάτων, ο φυσικός κόσμος φαίνεται πεπερασμένος και εξαρτημένος από κάτι έξω από τον εαυτό του. Κανένα μέρος του δεν παραμένει, κανένα μέρος του δεν είναι — μόνο έχει ύπαρξη. Κι αν το όλον είναι απλώς άθροισμα μερών, το όλον δεν μπορεί να υπάρξει από μόνο του.

But all this comes from the failure to see that individual bodies are only the terms, the end-points, of relationships — in short, that the world is a system of inseparable relationships and not a mere juxtaposition of things. The verbal, piecemeal and analytic mode of perception has blinded us to the fact that things and events do not exist apart from each other. The world is a whole greater than the sum of its parts because the parts are not merely summed — thrown together — but related. The whole is a pattern which remains, while the parts come and go, just as the human body is a dynamic pattern which persists despite the rapid birth and death of all its individual cells. The pattern does not, of course, exist disembodiedly apart from individual forms, but exists precisely through their coming and going — just as it is through the structured motion and vibration of its electrons that a rock has solidity. 

Όμως όλα αυτά πηγάζουν από την αδυναμία μας να δούμε ότι τα μεμονωμένα σώματα είναι μόνο οι όροι, τα καταληκτικά σημεία των σχέσεων — με λίγα λόγια, ότι ο κόσμος είναι ένα σύστημα αδιάσπαστων σχέσεων κι όχι απλή παράθεση πραγμάτων. Ο λεκτικός, αποσπασματικός και αναλυτικός τρόπος αντίληψης μας τύφλωσε: τα πράγματα και τα γεγονότα δεν υπάρχουν το ένα χωρίς το άλλο. Ο κόσμος είναι ένα όλον μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του — γιατί τα μέρη δεν αθροίζονται απλώς, αλλά σχετίζονται. Το όλον είναι ένα πρότυπο που παραμένει, ενώ τα μέρη έρχονται και φεύγουν — όπως το ανθρώπινο σώμα είναι ένα δυναμικό πρότυπο που επιμένει παρά τη διαρκή γέννηση και θάνατο των κυττάρων του. Το πρότυπο, βέβαια, δεν υπάρχει αποσωματοποιημένο έξω από τις μεμονωμένες μορφές — υπάρχει ακριβώς μέσα από την έλευση και τη φυγή τους. Όπως ο βράχος αποκτά στερεότητα μέσα από τη δομημένη κίνηση και δόνηση των ηλεκτρονίων του.

You can't love on purpose. You can't be purposely sincere. It's like trying not to think of an elephant

Δεν μπορείς να ερωτευτείς επί σκοπού. Δεν μπορείς να είσαι σκόπιμα ειλικρινής. Είναι σαν να προσπαθείς να μη σκεφτείς τον ελέφαντα.

VIII. CONSUMMATION

LOVE BRINGS THE REAL, and not just the ideal, vision of what others are because it is a glimpse of what we are bodily. 

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ και όχι μονάχα την Ιδεατή όψη των άλλων, αφού είναι μια λάμψη του σώματός μας.

For what is ordinarily called the body is an abstraction. It is the conventional fiction of an object seen apart from its relation to the universe, without which it has no reality whatsoever .

Γιατί αυτό που συνήθως ονομάζεται σώμα είναι μια αφαίρεση. Είναι ο συμβατικός μύθος ενός αντικειμένου ιδωμένου ξέχωρα από τη σχέση του με το σύμπαν, χωρίς τον οποίο δεν έχει καμμιάν αλήθεια.

But the mysterious and unsought uprising of love is the experience of complete relationship with another, transforming our vision not only of the beloved but of the whole world. 

Αλλά η μυστηριώδης και χωρίς να ζητηθεί ανατολή του έρωτα είναι η εμπειρία μιας πλήρους σχέσης με κάποι@ άλλ@, μεταμορφώνοντας την όρασή μας όχι μόνο για τ@ αγαπημέν@ αλλά και για όλο τον κόσμο. 

And so it remains until the relationship is itself abstracted by the anxiety of the grasping mind to be guarded from the rest of life as a possession.

Και παραμένει έτσι μέχρι που η σχέση αυτοαναιρείται λόγω του άγχους του αρπακτικού νου να τη διαφυλάξει για την υπόλοιπη ζωή του σαν ιδιοκτησία.

....

Our trouble is that we have ignored and thus feel insecure in the enormous spectrum of love which lies between rather formal friendship and genital sexuality, and thus are always afraid that once we overstep the bounds of formal friendship we must slide inevitably to the extreme of sexual promiscuity.

Το πρόβλημά μας είναι ότι έχουμε αγνοήσει και συνεπώς νιώθουμε ανασφάλεια στο τεράστιο φάσμα της αγάπης που βρίσκεται μεταξύ της μάλλον επίσημης φιλίας και της γενετήσιας σεξουαλικότητας, κι έτσι πάντα φοβόμαστε ότι όταν ξεπεράσουμε τα όρια της επίσημης φιλίας πρέπει αναπόφευκτα να γλιστρήσουμε στο άκρο της σεξουαλικής ακολασίας.

Lack of love for the vegetative, subtle, cthonic, pagan, and sexy aspect of the world means death.

Η έλλειψη έρωτα για τη βλαστοειδή, λεπτή, χθόνια, παγανιστική και σέξι πτυχή του κόσμου σημαίνει θάνατο.

Life and love generate effort, but effort will not generate them.

Η ζωή και η αγάπη γεννούν δράση, αλλά η δράση δεν θα τις γεννήσει.

...We exploit the world we live in, we do not treat it with love and gentleness and respect. We cut down millions of acres of forests to turn it into newspaper, of all things. Lovely trees turned into information about nothing, and we do not replace them properly. We kick the world around in revenge for feeling that really we are puppets which the world kicks around.

... Ξεζουμίζουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε, δεν τον αντιμετωπίζουμε με αγάπη, ευγένεια και σεβασμό. Κόψαμε εκατομμύρια στρέμματα δασών για να τα μετατρέψουμε σε εφημερίδες κάθε είδους. Τα υπέροχα δέντρα μετατράπηκαν σε πληροφορίες για το τίποτα και δεν τα αντικαθιστούμε όπως πρέπει. Κλωτσάμε τον κόσμο με εκδίκηση επειδή αισθανόμαστε ότι στην πραγματικότητα είμαστε μαριονέτες που κλωτσάει ο Κόσμος εδώ κι εκεί.

Οι εραστές

Τώρα, αποκαλύπτεται ότι ο κόσμος ο θεϊκός δεν είναι άλλος από τον κόσμο τον καθημερινό.

Τώρα, κάθε πράγμα, κάθε συμβάν, και το πιο απλό, και το πιο ασήμαντο, που πέφτει στην αντίληψη της όρασης και της ακοής, είναι γεμάτο, είναι πλήρες, είναι υπεραρκετό.

Ο νους δεν έχει πλέον ανάγκη να βάλει κατά μέρος τα ασήμαντα, στην αγωνία του να επισημάνει τα σπουδαία. Όλα είναι πια σπουδαία και μεγαλειώδη.

Οι εραστές αφήνουν πίσω τους τον κόσμο του ωρολογιακού χρόνου και περνούν, απαλά, στον κόσμο του αληθινού χρόνου, όπου τα συμβάντα, χωρίς καμία βιασύνη, έρχονται και αντιπαρέρχονται. Δεν έχουν ανάγκη τη παρέμβαση του νου για να ορίσει τον χρόνο με το ρολόι. Τα συμβάντα ορίζουν μόνα τους τον χρόνο. Σαν τον "φτασμένο" τραγουδιστή, που δεν τραγουδάει ο ίδιος το τραγούδι, αλλά το αφήνει μόνο του "να βγει" μέσα από τη φωνή του - γιατί διαφορετικά θα χάσει πολλά από τη γλύκα της μελωδίας και τη χάρη του ρυθμού - έτσι και οι ολοκληρωμένοι εραστές βλέπουν από εδώ και εμπρός τη ζωή να πραγματώνεται από μόνη της, με μια ασταμάτητη ροή, όπου οι αντιθέσεις έχουν εκλείψει, και ενεργητικό και παθητικό, "μέσα" και "έξω" είναι ακριβώς τα ίδια.

Μετάφραση Μάριου Βερέττα

The world is filled with love-play, from animal lust to sublime compassion.

Ο Κόσμος πληρούται από το παιχνίδι του Έρωτα, από τον ζωώδη πόθο για την υπέρτατη συμπόνια.

So then, the relationship of self to other is the complete realization that loving yourself is impossible without loving everything defined as other than yourself.

Η σχέση του εαυτού σου με το άλλο είναι η πλήρης συνειδητοποίηση ότι η αγάπη για τον εαυτό σου είναι αδύνατη χωρίς να αγαπήσεις όλα όσα θεωρούνται σαν άλλα από τον εαυτό σου.

If the earth is man's extended body, to be loved and respected as one's own body, those who do no greening of themselves will hardly bring about the greening of America. The idea of 'greening' involves color, flowering, freshness of spring...

Εφόσον η γη είναι το εκτεταμένο σώμα του ανθρώπου θέλει να αγαπηθεί και να γίνει σεβαστή όπως το δικό του σώμα. Έτσι, αν δεν πρασινίσουμε εμείς οι ίδιοι, ούτε αυτή πρόκειται να πρασινίσει.  Γιατί η ιδέα του «πράσινου» περιλαμβάνει το χρώμα, την ανθοφορία, τη φρεσκάδα της άνοιξης...

There are no wrong feelings.

There may be wrong actions in the sense of actions contrary to the rules of human communication. But the way you feel towards other people: loving, hating, et cetera, et cetera; there aren’t any wrong feelings.

And so, to try and force one’s feelings to be other than what they are is absurd. And furthermore: dishonest.

But you see: the idea that there are no wrong feelings is an immensely threatening one to people who are afraid to feel.

This is one of the peculiar problems of our culture: we are terrified of our feelings. We think that if we give them any scope and if we don’t immediately beat them down, they will lead us down into all kinds of chaotic and destructive actions.

But if, for a change, we would allow our feelings and look upon their comings and goings as something as beautiful and necessary as changes in the weather, the going of night and day and the four seasons, we would be at peace with ourselves.

What is so problematic for Western man is not so much his struggles with other people and their needs and problems as his struggle with his own feelings. With what he will allow himself to feel and what he won’t allow himself to feel...

He is afraid to loathe somebody, because you’re not supposed to hate people. He is ashamed to be so overcome with the beauty of something, that he goes out of his mind over this beauty. Because all that kind of thing is ‘not being in control, old boy‘; not having your hands on the wheel.

I think this is the most releasing thing that anybody can possibly understand. That your inner feeling is never wrong. What you feel is never wrong – it may not be a right guide as to what you should do, but it is right that you should have the feeling of hating, or of being sad, or of being terrified. When a person comes to himself he comes to be one with his own feeling, and that is the only way to be in a position of controlling it.

Δεν υπάρχουν λάθος συναισθήματα.

Μπορεί να υπάρχουν λανθασμένες ενέργειες με την έννοια ότι αντιβαίνουν στους κανόνες της ανθρώπινης επικοινωνίας. Αλλά αυτό που αισθάνεστε προς τους άλλους: αγάπη, μίσος, κ.λπ., κ.λπ. δεν είναι λάθος συναίσθημα.

Κι έτσι, το να προσπαθήσουμε να εξαναγκάσουμε τα συναισθήματά μας να είναι διαφορετικά από αυτά που είναι, είναι παράλογο. Και επιπλέον: ανέντιμο.

Αλλά βλέπετε: η ιδέα ότι δεν υπάρχουν λάθος συναισθήματα είναι εξαιρετικά απειλητική για τους ανθρώπους που φοβούνται να νιώσουν.

Αυτό είναι ένα από τα περίεργα προβλήματα της κουλτούρας μας: φοβόμαστε τα συναισθήματά μας. Νομίζουμε ότι αν τους δώσουμε κάποια περιθώρια, αν δεν τα καταστείλουμε αμέσως, θα μας οδηγήσουν σε κάθε είδους χαοτικές και καταστροφικές ενέργειες.

Αλλά εάν, για μια αλλαγή, επιτρέπαμε τα συναισθήματά μας και βλέπαμε να έρχονται και να φεύγουν ως κάτι τόσο όμορφο και απαραίτητο όσο οι αλλαγές στον καιρό, η νύχτα και η μέρα ή οι τέσσερις εποχές, θα είχαμε ειρήνη με τον εαυτό μας.

Αυτό που είναι το τόσο προβληματικό για τον δυτικό άνθρωπο δεν είναι τόσο η πάλη του με τους άλλους ανθρώπους, τις ανάγκες και τα προβλήματά τους όσο η πάλη του με τα συναισθήματά του. Με αυτό που θα επιτρέψει ή δεν θα επιτρέψει στον εαυτό του να αισθανθεί...

Φοβάται να αποστραφεί κάποιον γιατί υποτίθεται ότι δεν μισεί κανέναν. Ντρέπεται τόσο πολύ να ξετρελαθεί με την ομορφιά που τα χάνει εντελώς απέναντι της. Επειδή όλα αυτά τα πράγματα «δεν είναι υπό έλεγχο γέρο μου, δεν έχω τα χέρια μου στο τιμόνι».

Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο απελευθερωτικό πράγμα που μπορεί κανείς να καταλάβει. Ότι η εσωτερική του αίσθηση δεν είναι ποτέ λανθασμένη. Αυτό που αισθάνεται ποτέ δεν είναι λάθος - ίσως να μην είναι ο σωστός οδηγός για το τι πρέπει να κάνει, αλλά είναι σωστό να έχει το αίσθημα του μίσους, της θλίψης ή του τρόμου. Όταν κάποιος έρχεται πιο κοντά στον εαυτό του, γίνεται ένα με το συναίσθημα του και αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο αποκτά τη δυνατότητα να το ελέγξει.

Love is a spectrum. There is not, as it were, nice love and nasty love… spiritual love, and material love… mature affection on the one hand and infatuation on the other. These are all forms of the same energy, and you have to take it and let it grow where you find it. If you find that only one of these forms exist in you, if at least you will water it, the rest of the plant will blossom as well.

Η αγάπη είναι φάσμα. Δεν υφίστανται από μόνες τους η ωραία αγάπη ή η άσχημη αγάπη... η πνευματική ή η υλική αγάπη... η ώριμη στοργικότητα αφενός ή η ερωτική τρέλα από την άλλη. Είναι όλες μορφές της ίδιας ενέργειας και πρέπει να τη δεχτείς και να την αφήσεις να αναπτυχθεί εκεί που την βρίσκεις. Εάν διαπιστώσεις ότι μόνο μία από αυτές τις μορφές υπάρχει σε σένα, τουλάχιστον πότισέ την κι αυτή θα αναλάβει το άνθισμα.

Life and love generate effort, but effort will not generate them. Faith—in life, in other people, and in oneself—is the attitude of allowing the spontaneous to be spontaneous, in its own way and in its own time.

Η ζωή και η αγάπη δημιουργούν προσπάθεια, αλλά η προσπάθεια δεν θα τις δημιουργήσει. Η πίστη -  στη ζωή, σε άλλους ανθρώπους και στον εαυτό του - είναι η στάση που επιτρέπει στον αυθόρμητο να είναι αυθόρμητος, με τον δικό του τρόπο και στον δικό του χρόνο.

Don't hurry anything. Don't worry about the future. Don't worry about what progress you're making. Just be entirely content to be aware of what is.

Μην βιάζεσαι για τίποτα. Μην ανησυχείς για το μέλλον. Μην ανησυχείς αν κάνεις πρόοδο. Απλά να έχεις πλήρη επίγνωση αυτού που είναι.

Money is an abstraction. It cannot, of itself, buy any pleasure whatsoever. Because all pleasures involve skill and love.

Το χρήμα είναι μια αφαίρεση. Δεν μπορεί από μόνο του να αγοράσει οποιαδήποτε απόλαυση. Επειδή όλες οι απολαύσεις προϋποθέτουν επιδεξιότητα και έρωτα.

Lack of awareness of the basic unity of organism and environment is a serious and dangerous hallucination.

Η μη συνειδητοποίηση της βασικής ενότητας του οργανισμού και του περιβάλλοντος είναι μια σοβαρή και επικίνδυνη ψευδαίσθηση.

There is no formula for generating the authentic warmth of love. It cannot be copied. You cannot talk yourself into it or rouse it by straining at the emotions or by dedicating yourself solemnly to the service of mankind. Everyone has love, but it can only come out when he is convinced of the impossibility and the frustration of trying to love himself. This conviction will not come through condemnations, through hating oneself, through calling self love bad names in the universe. It comes only in the awareness that one has no self to love.

Δεν υπάρχει φόρμουλα για τη δημιουργία της αυθεντικής ζεστασιάς της αγάπης, δεν μπορεί να αντιγραφεί, δεν μπορεί να μιληθεί ή να την αναζωογονήσεις με το να στραφείς στα συναισθήματα ή με την αφοσίωσή σου στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. 

Ο καθένας έχει αγάπη μέσα του​ αλλά μπορεί να τη βγάλει μόνο όταν πειστεί για την αδυναμία και την απογοήτευση του να προσπαθήσει να αγαπήσει τον εαυτό του. Αυτή η πεποίθηση δεν θα έρθει μέσα από καταδίκες, μέσα από το μίσος του εαυτού, με το να ονομάζεις την αγάπη στο εγώ ζημιά στο σύμπαν. 

Θα έρθει μόνο με τη συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει εαυτός να αγαπήσεις.

The harder we try to catch hold of the moment, to seize a pleasant sensation..., the more elusive it becomes... It is like trying to clutch water in one's hands - the harder one grips, the faster it slips through one's fingers.

Όσο περισσότερο προσπαθούμε να κρατήσουμε τη στιγμή της χαράς..., τόσο πιο άπιαστη γίνεται ... Είναι σαν να προσπαθούμε να κρατήσουμε νερό στο χέρι μας, όσο σφιχτότερα το πιέζουμε, τόσο πιο γρήγορα γλιστρά μέσα από τα δάχτυλά μας.

Nothing fails like success—because the self-imposed task of our society and all its members is a contradiction: to force things to happen which are acceptable only when they happen without force.

Τίποτα δεν αποτυγχάνει όσο η επιτυχία-επειδή o αυτοεπιβαλλόμενος στόχος της κοινωνίας μας και του καθένα χωριστά είναι μια αντίφαση: να εξαναγκάζουμε να συμβούν πράγματα τα οποία καλοδεχόμαστε μόνο όταν συμβαίνουν χωρίς εξαναγκασμό.